Steeds maar de deur uit

weblog 009

Net had ik nog geschreven, dat ik in zo’n prettige saaie tijd zat, waarin je veel voor jezelf kunt doen of de uitnodigingen en afspraken stroomden binnen. Een tweede vollemaansfeest bij Gerrit aan het IJsselmeer, met een ander gezelschap want het werden er te veel, geloof ik. Wij horen kennelijk bij beide categororieën en natuurlijk voelen wij ons gevleid. Hans gaat zijn visschotel maken waar iedereen zo dol op is. Ik hoop nu maar dat het mooi weer is, want dan ga ik misschien wel zwemmen. Dat heb ik nog niet gedaan sinds die kwestie met de gebroken arm.

Ik kreeg een uitnodiging van iemand die gaat promoveren in de filosofie. Zij heeft vele talenten, zij heeft al wat boeken geschreven, zij is kunstenaar en illustreert, zij maakt performances en theater  én zij studeerde ook nog en nu gaat zij promoveren zelfs. Knap hoor.

Verder heb en had ik afspraken voor de diabetescontrole. Binnenkort ontmoeten mijn jeugdvriendin en ik elkaar in Amsterdam; dat was al weer een tijd geleden. Afgelopen dinsdag was ik trouwens ook al in Amsterdam, in Artis. Het was er druk, heel veel toeristen en scholieren vanwege de vakantie.  Ik trek mij daar weinig van aan; ten slotte kom ik voor de dieren.

Nou ja, zo heb ik nog ’t een en ander, maar we zullen wel zien. Ik plaats hier gezellig een tekening bij en dat is dat.

Advertenties

Een vroeg vollemaansfeest

Ik bedoel maar dat het water van het IJsselmeer nog te koud is om te zwemmen. Wij zijn tenslotte niet zo dapper/gek (vult u maar in) als veel Russen.

Maar wij hebben wél een groot gedeelte van de avond lekker buiten gezeten. Alleen al dat kijken over het water is zo heerlijk en rustgevend.

Daarbij schenkt onze vriend Gerrit een goede wijn en … wordt er gemusiceerd. Wat later op de avond werd er een heerlijke maaltijd verzorgd en nog steeds konden wij buiten zitten. Wij zagen oude bekenden terug en maakten kennis met nieuwe. Kortom een heel bijzondere avond. Gerrit maar ook Maartje, onze hartelijke dank.

PS klik op deze foto voor een filmpje de bas

Mare 9 jaar

blog 001Gisteren reisden wij opgewekt richting Gorinchem (Gorcum), want onze kleindochter Mare werd 9 jaar. Wij hadden ons voorzien van een mooie doos Lego met elfjes én extra oorbelletjes, want zij heeft sinds een tijdje gaatjes. Ik vond bij de juwelier heel passende: muzieksleuteltjes. U weet nog dat zij dwarsfluit speelt? Toepasselijk dan, hè? Zij mocht ze ruilen maar dat hoefde niet. Als u ooit in een klein orkest een blond meisje dwarsfluit ziet spelen en zij heeft toevallig in ieder oor de welbekende g-sleutel, dat is dat vast onze Mare.

In de tuin van Ankie

blog 010Gisteren kwam ik op mijn wandeling langs het huis van een kunstcollega en vriendin Ankie P. Nu kom ik daar wel vaker langs, maar opeens dacht ik: kom, laat ik eens gaan kijken of ze thuis is. En ja, ze was thuis, maar nog maar net. Zij en haar man waren namelijk naar Egmond geweest, naar het strand en het bos. Verstandige mensen, nietwaar? Maar ze vond het gezellig en ging meteen een kopje thee zetten. Ze maakte plaats op haar terrasje aan het water. Ik bewonderde haar tuin en ging zitten.

blog 011En toen gebeurde er iets wonderlijks. Opeens voelde ik mij in een andere wereld, vanwege het geboomte dat weerspiegelde in de sloot. Nou ja, de sloot, het leek wel een soort Amazone, maar dan smal. Toch was ik nog gewoon in Bovenkarspel, mensen. Oké oké, ik overdrijf een tikje misschien, maar zo voelde het. En Ankie voelde het zelf ook zo. “Eigenlijk werd ik daarom verliefd op dit huis” zei ze en ik vond dat helemaal niet gek. Een praktisch huis met erachter een klein wondertje. Mooi toch?

blog 012

Al vast wat foto’s

Ik had een heel gezellig Pinksterweekend, u ook, hoop ik. Maar wat wil nu het geval? Ik ben te lui om een logje te schrijven. “Nou moe” zult u misschien zeggen. Ja, het is echt zo. Maar weet u wat, ik plaats al vast wat foto’s en het verhaal erbij komt dan nog wel een keertje.

weblog 012weblog 023weblog 079

 

 

Een rustig weekend

weblog 033Ja, ben ik zomaar al weer een week verder, zonder hier ook maar één letter op papier gezet te hebben.. Och hemel, wat een ouderwetse uitdrukking, want er komt geen papier meer aan te pas. Waar is de tijd gebleven dat je zo gezellig een velletje in het masjien draaide met zo’n grote knop rechts, vervolgens lekker hard op de toetsen ramde en er steeds aan het eind van de regel … een tringeltje ging. Je gaf eenslinger aan zo’n hendel, die onder die knop zat en je kwam weer bij het begin én op de volgende regel? Nou ja, u merkt nu wel hoe stokoud ik ben en een beetje nostalgeren mag dan ook best. Maar zo’n computer is veel handiger, hoor. Laat dat gezegd wezen.

weblog 032 Maar goed, wat heb ik deze week gedaan, na dat drukke weekend? Ik heb wat getekend en geschilderd, wat geruimd, ‘k was bij de pedicure, ik heb gewandeld, ik was in Drimmelen om mijn zusje en zwager op te zoeken, ik beleefde een gigantische stroomstoring –heel N.Holland lag plat – , ik schrok vreselijk van een akelige vliegtuigramp en vanmorgen werd ik te laat wakker vanwege het ingaan van de zomertijd. De rest ben ik vergeten, geloof ik. U ziet wel, dat ik mijn tijd wél besteed heb.

Intussen in 2015 …

… heb ik al een heleboel meegemaakt.

weblog 034Op 1 januari vierden wij hier bij ons niet alleen het nieuwe jaar maar ook de verjaardag van kleinzoon Rein. Zijn andere opa en oma kwamen ook om het feest mee te vieren. Zes jaar is hij al geworden. Het is een beetje vreemd jarig zijn, hoor. Eerst word je wakker gemaakt om het vuurwerk te zien, dan ben je wel jarig maar je wordt nog niet echt gefeliciteerd  en moet je klaarwakker weer naar bed. De volgende dag ben je al weer jarig, maar nu gaat iedereen je wel kussen en feliciteren en vooral … cadeautjes geven. (o.a.deze mooie pyjama).  Maar goed, het is nu eenmaal zo en er valt niks meer aan te veranderen. Het was even goed een leuke verjaardag en dat is het belangrijkste, nietwaar?

weblog 031weblog 029

Daarop volgde mijn verjaardag. Maar wij piepten er even tussen uit en reden opgewekt naar Zuidlaren. Wat Berendbotje met zijn scheepje deed, deden wij met de auto. Hans had daar een hotelletje besproken, waar wij konden slapen, ontbijten, lunchen en dineren. Wat hebben wij genoten. Heerlijk, geen boodschappen doen, niet hoeven koken en wat wij opgediend kregen, was een verrassing. Ik moet u eerlijk zeggen, dat het een heerlijke manier van verjaren is. Ik denk er hard over om de volgende keer … nou ja, dat is nog ver weg. Volgende keer zal ik vertellen wat we daar zo al gedaan hebben.