Een fijn boek

Ik heb het uit, het boek van Jelle Brandt Corstiu : ‘As in tas’ . Hij beschrijft zijn fietstocht met een zakje as van zijn vader Hugo Brandt Corstius van Amsterdam naar de Middellandse zee. Het klinkt een beetje luguber misschien voor sommigen, maar dat is het helemaal niet. Het is een verre en zware tocht in zijn eentje en zo komen er geregeld herinneringen aan zijn vader naar boven. Een heel eigenaardige man maar een die hij steeds meer begon te waarderen, naarmate zij allebei ouder werden. Daarom valt er aardig wat te lachen en tegelijk ontroerde het mij ook sterk.

Ik las het boek zowat in één keer uit, als het ware mee fietsend met Jelle. Verder zal ik niet veel verklappen, dat zou zonde zijn. Het is zo subtiel geschreven, dat moet u zelf maar lezen. Ik durf u het boek van harte aan te bevelen, want ik kan mij niet voorstellen dat iemand het geen heel fijn boek zal vinden.

Apies kijken

Afgelopen woensdag was het prachtig weer, dus leek het mij het beste om naar Artis te gaan. U zult misschien wel eens denken: “Wordt zij dat nu niet beu?”  Nee, beste mensen, want elk bezoek is anders, echt waar. Dit keer zag ik hoe de Nijlgans-pulletjes flink gegroeid waren.

Ik zag dat de olifanten een bad kregen en tegelijk met een tuinslang bespoten werden, misschien vanwege het warme weer. Zij genoten, dat begrijpt u. Ma olifant leunde daarna verzaligd tegen een houten wand, zoals een kat een kopje geeft en viel van genoegen bijna om. Ik schrok er van, maar het ging goed. Ik zag nog veel mooie tulpen, maar vergeleken met vorige keer liep het terug. De rododendrons daarentegen stonden nu  uitbundig  in bloei, hele grote struiken, allemaal in het paars.

Ik zag ook veel mooie mensen, jonge en oude, bescheiden gekleed of juist uitbundig. Ik zag wel drie klassen kinderen aan het tekenen, onder leiding van hun juf. Ik stond een tijdje te kijken en te luisteren. Misschien leer ik er nog wat van, nietwaar? Ik zal er wat foto’s van plaatsen, dan weet u waar ik het over heb. Ik voelde mijn voeten wel, hoor. Dat zal door het warme weer zijn gekomen. In de trein was het ook behoorlijk heet, maargoed, ik ben weer veilig thuisgekomen na een heerlijke dag.

 

Succes

Afgelopen woensdag –dus de week is nog niet om- ben ik begonnen met streng te lijnen. Zeker, zeker, uit ijdelheid, dat speelt mee, maar voornamelijk omdat het belangrijk is voor mijn diabetes. Ik slik weliswaar alleen pillen ervoor, ik hoef geen insuline te spuiten, maar er moeten eigenlijk wel wat kilootjes eraf, volgens de diabetesverpleegkundige en die weet het natuurlijk. Ik ben nu binnen een week al 2 kilo afgevallen, dus dát noem ik succes. Het gaat niet vanzelf, hoor! Ik laat er veel voor staan. Bovendien had ik nog in diezelfde week twee feesten: één buiten de deur in Enkhuizen, waar Hans als kunstcurator een prijs moest uitreiken. We zaten in de Mastenbar bij de haven, waar je een prachtig uitzicht hebt.

Keek je weer even de kring gasten rond, kwam men langs met een drankje en heerlijke hapjes. Ik heb wel wat genomen, hoor, maar MATIG hè. Dat is al moeilijk genoeg. En zondag j.l. was het Moederdag, ook een beetje feest dus. Toch is er twee kilo weg. Normaal schrijf ik hier niet over, maar misschien helpt dit wel om het vol te houden. Want het is nog een lange weg, vrees ik. Nou nee, het MOET, maar ik hoop dat ik het zal volhouden. Moedigt u mij gerust wat aan, alle beetjes –nee, geen hapjes – helpen of spreekt u mij gerust bestraffend toe als ik gezondigd heb. Tenslotte doet u er een goede daad mee!

Een vroeg vollemaansfeest

Ik bedoel maar dat het water van het IJsselmeer nog te koud is om te zwemmen. Wij zijn tenslotte niet zo dapper/gek (vult u maar in) als veel Russen.

Maar wij hebben wél een groot gedeelte van de avond lekker buiten gezeten. Alleen al dat kijken over het water is zo heerlijk en rustgevend.

Daarbij schenkt onze vriend Gerrit een goede wijn en … wordt er gemusiceerd. Wat later op de avond werd er een heerlijke maaltijd verzorgd en nog steeds konden wij buiten zitten. Wij zagen oude bekenden terug en maakten kennis met nieuwe. Kortom een heel bijzondere avond. Gerrit maar ook Maartje, onze hartelijke dank.

PS klik op deze foto voor een filmpje de bas

Een logeerpartijtje

Daar ben ik dan eindelijk weer. Ik had totaal geen tijd om te schrijven.  Onze kleinkinderen kwamen logeren en waren van plan eens flink te komen genieten bij ons en daarin wilden wij ze niet teleurstellen natuurlijk. Jammer was wel dat het weer niet zo meewerkte.  Maandag zou de beste dag zijn en daarom gingen wij onverwijld naar Artis. Inderdaad, op wat spatjes na, was het aardig weer. Natuurlijk hebben we bijna alle dieren gezien. Alleen het aquarium bewaren we voor een volgende keer. Daarvoor waren wij zelf te moe geworden. Die kinderen renden maar door, even uitrusten was er niet bij. In de buurt van de zeeleeuwen zei ik: “Dadelijk ga ik daar tien minuten uitrusten, ik zit daar en blijf zitten, jullie kunnen rondlopen en de zeeleeuwen ook onder water zien zwemmen, maar vraag mij niks, ik rust!”   En zowaar, dat deden ze. Ze vonden het een prachtige dierentuin. Jammer dat er geen tijgers waren… daar stond tegenover dat er dieren waren die ze nog nooit gezien hadden. Kortom genieten!

   blog 145

Ik zelf genoot dubbel want de tuin was nu op zijn mooist, met prachtige kleuren bollen, azalea’s, rododendrons en bomen met bloesem.  Wat hebben zij verder nog gedaan? Een mooi cadeautje voor papa gemaakt, die tegelijk met de koning jarig is. Wij hebben héél veel spelletjes Piraat gespeeld, waarin behoorlijk vals gespeeld werd. Het duurde een tijd voordat wij het  doorhadden en dat omdat Rein zichzelf verraadde. Nou moe, wie had dat nu van onze kleinkinderen gedacht? En nu zijn ze weer thuis. IK hoop dat ze het leuk gevonden hebben. Wij vinden het heerlijk rustig, hebben weer tijd voor ons zelf, hoeven geen verhaaltjes voor te lezen, geen Piraat meer spelen… toch wel jammer.

Symboliek

Het is weer voorbij, die kermis, beste lezers. We hebben het weer overleefd. Er is weinig gesneuveld, voor zover ik weet. Wij kunnen weer opgelucht ademhalen. De jongens en meisjes zitten weer op school, waarschijnlijk uitgeput en met een knots van een kater. Nou ja, dat gaat snel weer over. Zaterdag staan ze waarschijnlijk weer vrolijk te dansen in de disco. Vroeger –heb ik gehoord- was de kermis het enige feest in ieder west-fries dorp, waarvoor het hele jaar gespaard werd. En misschien vindt men dat nog steeds. Met mooi weer zie je het hele dorp buiten zitten met stapels  kratten bier naast zich en de mensen gaan bij elkaar ‘een kermisborrel’ halen. Wij zijn geen echte West-Friezen en kunnen er maar niet aan wennen, hoewel ik toch een Brabantse ben en het Carnaval vaak gevierd heb, vroeger dan. Ik stond vanochtend  even voor het raam wat te dromen, toen er plotseling een grote oranje vrachtwagen langs reed van de firma Boels met erop twee gehuurde oranje Wc’s, die terug gingen. De buurman had zijn feest groots aangepakt en met al dat bier, u begrijpt wel… Ik was net te laat met fotograferen helaas, want ik vond het een pracht van een symboliek. Ziet u het toch voor u? En vandaag neem ik eens een dagje vakantie. Ik maak er een luie dag van en ga alleen dingen doen waarin ik zin heb. Ik ben er zelf benieuwd naar.

De hoogste tijd

“Kwaster” zei ik, “kijk toch eens, ik zit hier nu al dagen in Brabant appeltaart te eten (zie vorig logje). Ik word zo rond als een tonnetje. Het wordt hoog tijd voor een nieuw logje, vind je niet?”  Ja, dat vond Kwaster ook.  En hier komt het dan.

Ik had gisteren een heel gezellige eerste Paasdag. Er zijn wel eens van die dagen dat alles rustig en gewoon is, maar toch zo zonder enige wanklank en met veel plezier dat het een bijna perfecte dag is. En dat was het gisteren. Wij (Kwaster, zoon M. en ik) deden waar we zin in hadden, wij lazen wat, de mannen keken naar de formule 1 race –er werd veel gebotst, ook door Max- en ik maakte een etsje.

Ik noem het nu wel rustig, maar in ons dorp is het ieder jaar met Pasen kermis. En geen gewone kermis, maar meer een drankfestijn. Schuin aan de overkant staat het Vereenigingsgebouw en daar is het vier dagen feest. Wat er binnen gebeurt kunnen wij niet zien, maar er komen heel veel jongelui op af en die staan –sommigen dan- al om negen uur buiten te gillen en te lallen en de doorzetters houden dit wel vol tot drie uur in de nacht. Daarnaast geven overdag mensen een ‘kermisborrel’. Je ziet ze al dagen tevoren sjouwen met kratten bier. Dus waarschijnlijk zijn de bezoekers aan het Vereenigingsgebouw al wel wat aangeschoten.

Er zijn jaren geweest dat wij ons rot ergerden, maar dit jaar deden wij alsof er niets aan de hand was. Alleen Boeli had er last van, want zelfs voor zijn kattenluik zaten mensen luid  te ‘feesten’. Hij ziet er zo stoer uit, maar diep in zijn kattenlijf is hij eigenlijk een bangerd. Kwaster heeft hem een paar keer naar buiten vergezeld en dat vond hij wel heel veilig. Twee dagen zijn wij al door; twee hebben wij er nog voor de boeg. Meestal loopt het bezoekersaantal dinsdag aardig terug, want ja, sommigen houden het niet vol.

En wij? Wij zijn dolblij als het afgelopen is en er niets noemenswaardigs vernield is. Goed, er liggen veel scherven van kapotte flesjes en glazen, maar het is te hopen dat het daarbij blijft. Intussen houden wij de moed erin, nog twee avonden maar en dan is het afgelopen met de pret.