Een ezel is geen paard (1)

 “Nee allicht niet, wat een domme opmerking”, zult u zeggen.   “Ho ho”, zeg ik dan op mijn beurt. “Het is mijn gevoel dat hier spreekt.  Ik heb namelijk ervaring met ezels én met één paard. Ik zal het u proberen te vertellen. De allereerste keer –ik was nog heel klein, misschien drie jaar of zo- , logeerde ik bij mijn twee geleerde ongetrouwde tantes, die het altijd verschrikkelijk leuk vonden, als ik kwam. Zij beijverden zich elkaar te overtreffen in mij te verwennen wat ik mij vanzelfsprekend lekker liet aanleunen. Nou ja, toen besefte ik dat nog niet zo, maar ik vond het er heerlijk. Zij woonden in Den Haag en geregeld namen zij mij mee uit, bijvoorbeeld naar de eendjes in de Hofvijver en …naar Scheveningen.

Dáár mocht ik op een goede dag op een ezel plaatsnemen en ik mocht op hem rijden. Natuurlijk had een man de ezel vast maar goed, ik zat en reed een heel eind langs het water. Ik was totaal niet bang, en nam ook maar node afscheid van die lieverd, werd mij later verteld. Ik heb er ook een foto van, maar daar ga ik nu niet naar zoeken.  Toen kwam de geschiedenis met het paard, maar daarover in het vervolg, namelijk deel 2.

Nu eerst de tweede keer op een ezel. Dat was járen later. Ik was op vakantie met mijn ‘reisvriendin’ en dit keer zaten wij gezellig op Rhodos. Wij wisselden de dagen wat af, een halve dag luieren, zwemmen en zonnen en de andere helft –ná de siësta – ondernamen wij wat. Zo gingen wij op een dag naar Lindos, een heel hooggelegen stadje. Je kon gewoon naar boven klimmen of je kon een ezel huren, de taxi van Lindos genoemd. Aangezien mijn vriendin niet zo goed ter been was, besloten wij een ezel te nemen. Het kán zijn dat zij gezegd heeft dat ze het een beetje eng vond, maar dat heb ik niet gehoord. Wij waren toen nog superslank allebei, een geluk voor onze ezels. En hopla, daar begonnen wij aan de reis. Even voor de duidelijkheid: één man moest beide ezels en dames begeleiden. Mijn ezel begon rustig te klimmen, maar achter mij hoorde ik zachte gilletjes. Ik keek om en onze begeleider snelde naar de andere kant, omdat mijn vriendin nogal scheef aan het zakken was. Hij duwde haar weer rechtop, zij gilde harder en gleed de andere kant uit. Enfin, gelukkig had hij aan mij geen kind, want ik vertrouwde er op dat de ezel zelf niet in de afgrond wilde storten. Ik vond het wel zielig voor mijn vriendin, maar er was toen niets meer aan te doen. Later vertelde zij hoe bang zij was geweest en nog veel later hebben wij enorm de slappe lach gehad, ook van opluchting waarschijnlijk”.  

Tip: ga nooit op een ezel als u geen goede zit heeft of een beetje bang uitgevallen bent.

 Droge naald ets, Ezel van Artis. Bovenaan een iets donkerder afdruk.

 

Snuf snuf …

blog 001“SNUF SNUF  wat ruik ik?  Iets belangrijks SNUF  iemand deed iets bijzonders ruik ik, iets wat zij niet meer goed durfde en vandaag toch deed, ja dát komt er in mijn neus… het ruikt lekker…ja! 

De hond heeft gelijk, beste lezers. Ik zal het u uitleggen. Omdat ik voor mijn gezondheid (heb diabetes en pillen, geen prikken) omdat ik dus daarom ging wandelen en ook de smaak te pakken kreeg, fietste ik eigenlijk niet meer, zonder het zelf in de gaten te hebben. “Van de zomer, met mooi weer  ga ik wel weer fietsen”, zei ik tegen mijn dierbaren, maar … het kwam er niet van. En vorig jaar op de familiedag zouden we met z’n allen door Brabant gaan fietsen. “Oei kan ik dat nog wel? Durf ik dat nog wel?”, dacht ik opeens. O beste lezers, wat zullen jullie mij nu een schijterd vinden, maar ja, dat ben ik blijkbaar. Nou goed, ik heb toen een stukje gefietst, maar vond het best wel eng. De rest van de zomer deed ik het niet meer. De schrik zat er danig in. Heel raar, ik ben nooit gevallen, nou ja, heel lang geleden, maar dat telt niet. Dit jaar zou ik het echt weer gaan doen, nam ik mij voor. En vandaag –hou u vast- ben ik opgestapt, jawel! Kwaster zette op mijn verzoek mijn fiets buiten, pompte de banden op en om de hoek, waar een fietspad is, stapte ik op. Een beetje wiebelig, dat wel, maar het ging.  En nu gewoon doorzetten tot het normaal voor mij wordt, hoop ik dan.  Wandelen blijf ik evengoed doen, want dat is heel gezond en ontspannend. Wat ik wel graag zou willen weten is of iemand dat ook een beetje heeft of dat ik alleen zo gek ben, tja…

Een spannende treinreis

blog 028Gisteren kwam het er niet van, beste lezers, om over de terugreis vanuit Amsterdam te schrijven, omdat wij plotseling verzocht werden naar Gorinchem  (Gorkum) te komen om daar onze kleinzoon te zien afzwemmen voor het diploma B.  Er waren namelijk kinderen, van wie hun hele familie kwam kijken, omdat die mensen toch allemaal in de buurt wonen, dus ook ooms en tantes, neven en nichtjes.  Rein vond dat hij tenminste recht had op zijn beide Opa’s en Oma’s en gelijk hád hij. Even voor de statistieken: hij heeft het gehaald!  Kijk maar.

blog 037

En dan nu eindelijk mijn avontuur, hoewel het meteen daarna spannender leek dan een paar dagen erna. Maar goed:  ik kwam de stationshal  bij Centraal binnen en zag al meteen deze onheilspellende mededeling:  Reizigers voor de richting Enkhuizen, wegens een …storing (weet niet meer wat) rijden er geen treinen tussen Zaandam en Hoorn. Reigers wordt aangeraden de trein naar Alkmaar te nemen.  Nou moe, het leek wel alsof men verzocht werd om in Groningen te komen, werd aangeraden dat maar te doen via Maastricht. Maar goed, ik liep toch eigenwijs naar de trein naar Enkhuizen die daar wél klaarstond. Ik stapte in en jawel, er zat daar toch een flink aantal mensen…  zij zaten te overleggen, allen hun smartphone in de aanslag. Ik heb zo’n ding nog niet en dacht mij maar bij deze groep aan te sluiten. “Kom erbij”, zei een zo te zien aardige man. “Nee, wij gaan NIET over Alkmaar, zijn ze nou helemaal gek, dát is een omweg, we zullen wel zien”. Zo dachten meer mensen en anderen besloten waarschijnlijk toch te gehoorzamen. Wij vertrokken en bereikten Zaandamof was het Sloterdijk nog maar? Ik was het meteen al vergeten. Er werd weer het een ander omgeroepen zodat wij met z’n allen toch maar overstapten in de trein naar Alkmaar. Aldaar aangekomen zagen wij een totaal opgebroken en daardoor extra smal perron –er werd een tunnel gebouwd, hoorde ik- en wij moesten het station van Alkmaar uit en ook weer in, naar boven en beneden om perron 2 te bereiken. Ik was blij met mijn aardig gezelschap omdat ik nogal gauw geneigd ben in paniek te raken en daardoor in verkeerde treinen of trams te stappen. Op perron 2 was het wachten geblazen op… de trein naar Hoorn. Maar tenslotte zaten wij erin, de trein vertrok en een lieve stem vertelde ons dat wij in een sprinter zaten uit Alkmaar enz. enz. en dat Hoorn het eindpunt was, alwaar overgestapt moest worden in de trein richting Enkhuizen. Wél  had ik Kwaster thuis gebeld, dat het wat later zou worden, zodat die tenminste rustig afwachtte. En zo geschiedde; in Hoorn bedankte ik de vriendelijke heer voor zijn goede zorgen en eindelijk bereikte ik Bovenkarspel. Och, ik had al vaak van dit soort vertragingen horen spreken. Het moest mij ook eens overkomen; het zat er dik in, dacht ik maar.

Met de trein (3x) vervolg

“Verder ging gewoon alles goed natuurlijk” schreef Ria (uit Zeeland) in haar reactie. Nou, zeg ik, Thérèse, dat is helemaal niet zo gewoon. Er had nog van alles kunnen gebeuren. En dat gebeurde ook. We hadden dus die opgehaalde kaartjes, maar moesten evengoed toch nog in een lange rij staan wachten. Nou moe! En in het nieuwe café –lang niet zo gezellig meer als het oude, van vóór de verbouwing, want het is net alsof je in een soort kelder zit- in het nieuwe cafe dus bestelde Kwaster appeltaart. “Met slagroom?” vroeg de serveerster. Kwaster begon te glunderen. Even later kwam zij terug, zei dat het haar speet, maar dat de appeltaart helaas op was, maar dat ze hele lekkere yoghurtpunten hadden bijvoorbeeld. Maar dat hoefde Kwaster niet. Toen moesten wij onze lunch doen met een superklein rond koekje bij de koffie, nou? Dat is toch wel nog een domper erbij, lijkt mij, na dat in de rij staan.  Maar de tentoonstelling was mooi, van Matisse en tijdgenoten en ik kan het weten, want ik zag hem al voor de tweede keer.

blog 018016blog 029blog 037

En wat er ook had kunnen gebeuren, bedenk ik op eens. We hadden ons kind  (42 jaar) wel kunnen verliezen of hij ons, want het is een groot museum waar je zo de weg kwijt raakt. Of de tram had kunnen botsen of … nou ja, bedenkt u zelf maar. Ik heb dit keer flink wat foto’s gemaakt, niet van de kunstwerken want die staan al in een boek thuis, maar van de mensen. Ik kan het niet laten, want je ziet heel veel interessante types daar, die vol aandacht naar de kunstwerken kijken en dus niet op mij letten. Ik zal er eens wat uitkiezen.

blog 057… Die van de kleuterschool heb ik niet meer…” hoorde ik iemand zeggen. 

Ja, een reisje met de trein/trein/trein …

… is zo fijn/fijn/fijn…

blog 100bZaterdag bespraken wij onder de maaltijd wat wij zoal de zondag zouden kunnen gaan doen. “Ik zou nog graag naar Matisse gaan. Is die er nog?” vroeg zoon Martijn die het weekend bij ons was. “Ja” zei ik, “tot half augustus nog. En ik heb een gratis treinkaartje, is nog geldig, is ook meegenomen toch? Misschien moeten wij voor zondag wel even bespreken? Het kan druk zijn…”   Tot zover ging alles goed... Kwaster beloofde dat op zich te nemen. Er was nog plaats dus bespraken wij voor morgen tussen 12 en 2 uur. Kwaster printte die dingen uit. Het kostte ons wel veel dure drukinkt maar ja, wat kon ons nog gebeuren? So far so good…  ’s Avonds maakten wij het niet te laat om zondag minstens de trein van half 11 te kunnen halen, na een fatsoenlijk ontbijtje.  Bis jetzt war Alles in Ordnung… Wij ontbeten met een eitje, een broodje en een kop koffie. De avond te voren had ik al dat treinkaartje aan echtgenoot gegeven, kon hij het alvast in zijn portemonnee steken. Bon…  Wij haalden op ons gemakkie de trein, checten in en begonnen aan een gezellige treinreis. Geen dure parkeerproblemen stonden ons te wachten, heerlijk!  Binnen een uurtje zouden wij in Amsterdam zijn en met lijn 2 zo bij het Stedelijk. Een uitstekend plan. Toen wij het dorpje Hoogkarspel naderden, zei Martijn: “Je hebt toch wel de kaartjes, Pap?” Er viel een stilte. Pap voelde voor de vorm wat aan zijn zakken, maar hij wist het al. “Vergeten…” zei hij. “Op de grote tafel”. “Je maakt een grapje…” riep ik nog optimistisch, maar nee… We moesten snel beslissen, terug of nog een keer 15 euro betalen met de kans dat het nu wel VOL zou zijn. We stapten in Hoogkarspel uit.  Hadden wij dit op het vorig station bedacht, hadden we zo terug kunnen reizen, want de treinen wachten daar op elkaar. Maar nu moesten wij een half uur wachten.

blog 074Alle drie probeerden wij opgewekt te blijven, gevolg was dat  ik van de zenuwen waarschijnlijk alsmaar moest lachen en Kwaster en Martijn zwakjes mee lachten voor de sfeer. Tja, niet best luitjes… Terug op ons eigen station snel thuis de kaartjes gehaald én op tijd weer terug. Wij stapten in de trein van half 12. En verder? Ging het verder wel goed? En hoe was de tentoonstelling? Morgen, morgen vertel ik verder…  (wordt vervolgd)

Zomermarkt in Enkhuizen

Kom, dacht ik, toen ik het in een krantje las, daar ga ik morgen maar eens heen. En dat deed ik. Ze zijn leuk deze markten. Er is van alles, wat antiek of kitsch, oude boeken, speelgoed van vroeger,’ heul veul’ sieraden, te veel als je het mij vraagt en zo nog van alles.

blog 015

Voor de kinderen is er niet alleen dat eeuwige springkussen, maar men deed spelletjes met ze en er was een heuse poppenkast. Af en toe kwam heks Hupsakee uit Sprookjeswonderland vrolijk voorbij. blog 001 blog 002blog 009 Het was wél verleidelijk allemaal, zeker voor zo’n ouwe snuffelkont als ik ben. Maar ik heb maar één dingetje gekocht: een kistje met houten blokjes. Misschien vindt u er niks aan, maar ik vind het prachtig, al die naturel houtkleuren. Mijn kleinkinderen mogen ermee spelen, maar moeten de blokjes daarna netjes terug doen, want het is Oma’s doosje, o zo! blog 021 Verder kocht ik een degelijk schetsblok, met lekker stevig papier. En… een hanger van Agaat, heel donkerrood. Een ketting ervoor had ik al. Behalve een lekkere kop capucino was dat alles. Valt wel mee, dacht ik zo. Ik had een gezellige middag en heb meteen een hoop foto’s gemaakt. Het was wel een tikkie warm, maar het was te doen. Eigenlijk zou ik zelf ook een kraam moeten nemen voor alle haaksels en breisels, maar daar moet ik toch even over nadenken.

klik op foto’s

De familiedag van de Aartsen

weblog 022Afgelopen zaterdag was het zover. Voor de tweede keer hadden wij onze familiedag.  ‘Ons moeder’ heeft namelijk een speciaal kapitaaltjevoor ons bijeen gegaard  om zo iets royaal te kunnen organiseren en dat doen wij dan ook, haar wensen eerbiedigend.  Ik heb het vast al eens verteld, maar goed, zo is dus deze dag ontstaan, rond 1 juni omdat dit hun trouwdag was en mooi in de zomer valt.  Dit keer was mijn tweede broer aan de beurt om dit te organiseren.  En wat voor een dag mensen!  In eerste instantie schrok ik nogal, zie hier het plan.

Ik heb gezocht naar een ontspannen, leerrijke, informele, actieve, doe-activiteit voor onze familiedag. Denk deze gevonden te hebben in Udenhout bij Sprankenhof Leuke boerderij, pluktuin voor de groentes, speelgelegenheid voor de kinderen.( niet al te beste kleren aan doen dus!) Worden +\- 12 uur verwacht met koffie of thee, aansluitend een lunch tot ong.2 uur. Er staan voor iedereen fietsen klaar om de omgeving te verkennen, de “Loonse en Drunense Duinen” en inkopen te doen bij lokale boerderijen om de ingrediënten bij elkaar te zoeken voor het diner. Deze gaan we zelf bereiden o.l.v. een chef-kok  in een kookworkshop vanaf 5 uur, Groente en eieren e.d scharrelen we in de tuin bij elkaar. Het opeten van een en ander moet het hoogtepunt van de dag worden.  Rond 9 uur moeten we opdonderen.  Als het weer ook nog meezit moet dit een prima dag kunnen worden. Joop.

O jee, koken… dat is niet mijn hobby. En zo’n doe-dag eigenlijk ook niet. Fietsen, boodschappen doen en dan ook nog de keuken in. Mijn hemel!! Dat is WERKEN, oei joei joei… Maar –hoe een mens zich toch kan vergissen- het was een geweldige dag. Morgen vertel ik alles.

weblog 048weblog 027