Een bijzonder weekend

Toevallig – nee, niet speciaal voor Moederdag- was dit weekend iedereen thuisgekomen. De kleinkinderen kwamen pas aan het eind van de zaterdagmiddag want er moest eerst nog gevoetbald worden en hun moeder moest ook nog tajsji lesgeven, maar rond half vijf waren ze er dan toch. “Oma” riepen zij in koor, “wij willen knutselen…” Dat was leuk, want ik had die week met opruimen juist een heleboel knutselspullen in een grote doos gedaan, dan konden ze maar kiezen, dacht ik. En dat was goed gedacht. “Oma, mama mag niet in de gang komen, hoor! Voor Moederdag, snap je wel?” Wij  knikten allemaal heel geheimzinnig en ze gingen meteen met iets aan de slag. En ik moet zeggen, dat ze allebei iets ontzettends leuks gemaakt hebben. Mare een varkentje in een hokje met stro  (getekend en met kralen geplakt) en Rein een afbeelding van zijn moeder met goudkleurig haar, een tasje en een bad met badschuim. Kijk, hier zijn de foto’s.

Ze hebben alles zelf verzonnen en binnen een uurtje gemaakt. Ik ben trots op ze en hun moeder natuurlijk ook de volgende dag. ’s Avonds kletsten wij wat en iemand zette even het songfestival op.  “Hè nee toch, niet dat stomme gedoe” en dat vond eigenlijk iedereen ook. Maar na een tijdje kijken, gebeurde er zo iets als een wonder. Onze beide zoons zagen de humor er van in en kregen de slappe lach. En bij ieder nieuw nummer moesten zij nog harder lachen en riepen: “Wij zijn helemaal omgeturnd….hahahahaha…wat een stom gedoe !”  Zij leverden samen commentaar wat wij niet verstonden maar het was zo’n aanstekelijk gelach, dat wij net zo moesten meelachen en bij iedereen liepen de tranen over de wangen. Ik denk niet dat dát de bedoeling was maar wij hadden ondanks dat songfestival een geweldige avond.

Advertenties

Een klein optochtje

Gisteren waren we in Enkhuizen om een boodschapje te doen en plotseling hoorden wij in de verte muziek . Zou hier sprake zijn van Carnaval? Jawel, er stond iemand te wijzen dat wij naar links moesten, niet rechtdoor, want daar kwam een stoet aan. Zoon Martijn was zo slim om onmiddellijk zijn camera te pakken en maakte deze foto’s. Het bleek  maar een klein stoetje te zijn, in feite het kleinste Carnavalsoptochtje dat ik ooit gezien heb. Nu ben ik van oorsprong een Brabantse, dus ik heb veel heel grote stoeten gezien, zelfs zo groot dat zij ergens in de stad bleven steken. Maar toch was ik heel blij zomaar onverwacht dit stoetje gezien te hebben.  Ze hadden hun best gedaan, het was mooi weer en men toeterde er lustig op los.

En het laatste feestje weer…

Echt waar, mensen, ik hou wel van feesten, maar dit seizoen is het wel eens zwaar in onze familie. Neem onze kleinkinderen nou: Rein is op Nieuwjaar jarig, kwam als het ware midden tussen het restant oliebollen ter wereld en Mare, zijn zus, deed het wat kalmer aan, maar toch al op 10 januari.

Háár verjaardag vierden wij, de opa’s , de oma’s en diverse ooms, gisteren. Overal hingen nog grote en kleine spoken, de overblijfselen van Rein zijn kinderpartij Ghostbusters getiteld. Mare haar kinderfeest komt nog wat later en daarna kunnen haar ouders ook wat gaan uitrusten. Wij mogen natuurlijk niet klagen maar zelfs mijn zoon, hun vader, die toch tegen een stootje kan, zei mij: “Ja, het komt wat dicht bij elkaar allemaal, met Sinterklaas en Kerstmis erbij. Poe poe…”

Maar goed, het wás gezellig gisteren. Mare was met al haar cadeautjes heel blij, de oudjes (wij dus) vonden het gezellig elkaar wéér te zien, sinds 1 januari niet meer gebeurd, en er waren drie soorten heerlijke taarten waaruit wij mochten kiezen. Rein vertelde ons van zijn feestje met allemaal jongens!  Het was geweldig leuk geweest. En verder laat ik u wat foto’s zien.

Kerstmis 2017

Ze slapen niet echt, hoor. De boeven, ze kunnen zo bij het toneel.

Zo, dat hebben we weer gehad. Hoewel het heel gezellig was uiteindelijk,  de hele familie compleet was, hadden wij in de aanloop naar het feest allerlei tegenslag. Ik noem maar wat dingen: wegens tijdgebrek besloten wij de kerstpost voor het eerst van ons leven met de mail te doen, in de veronderstelling dat wij van de hele familie én van onze vrienden alle mailadressen wel zouden hebben. Maar nee, dat was dus niet het geval. Het kwam er toen op neer, dat wij, in de zenuwen geschoten,  sommige mensen die wij áltijd stuurden vergaten nota bene. Inmiddels waren wij te laat voor Kerst en behoorlijk stressig geworden, terwijl wij net gedacht hadden dat het zoveel gemakkelijker zou zijn. Bovendien waren wij telkens wat kwijt, het laatst mijn nieuwe verse agenda, die ik juist tijdig gekocht had, Nou ja, nog vóór de Kerst stortten wij al bijna in en was ik geneigd om te gaan kijken of er voor ons nog plaats was ergens in een herberg in een of ander land.

Maar dapper besloten wij thuis te blijven en het Kerstfeest gewoon te vieren net als héél véél andere mensen, boodschappen te gaan doen, bedden te dekken, de ergste rommel te ruimen en menu’s voor vegetariërs door te kijken. Een boompje en mijn mooie kerststal stonden er al een tijdje. Nou ja, wij vergaten wat en Kwaster ging nóg maar eens naar de winkel. Maar ik geloof dat het toen wat rustiger werd in onze gemoederen. En toen werd het Kerstmis, wij lagen bij nacht in ons bed. Wij sliepen heerlijk en hoorden d’engelen nauwelijks zingen. Verder was er geen pech meer, iedereen vermaakte zich, er is niets aangebrand, noch eten, noch mens of kind en dat, lieve mensen, was het wel zo’n beetje. Hoe was uw Kerst, als ik  vragen mag?

Neef M. werd 40 jaar

…en dat was reden voor een groot feest. Hij woont in Bronlaak, een tehuis voor mensen met een geestelijke en/of lichamelijke beperking. Maar wat nu precies hun beperking ook is, feestvieren kunnen ze als de beste. Er was familie van ons, maar ook veel vrienden en vriendinnen  die in het huis wonen. Al met al gezellig druk en dus ook heel veel cadeautjes. En dat werd zo feestelijk geregeld: een broer en een vriend reikten om de beurt één cadeautje uit de stapel aan, de jarige pakte het uit, hield het omhoog om het ons te laten zien en wij op onze beurt klapten allemaal. Dan kwam het volgende geschenk.

Lieke, ons jongste nichtje, had dat al snel door. Haar oogjes glommen van pret en als er dan weer iets in de lucht gestoken werd, ja hoor, zij klapte nog het meest enthousiast van allemaal. Je zag haar bijna denken: zo’n feest is wel héél leuk. En dat ging zo maar door. We werden ook nog verwend met gebak –zelf gebakken door de vader van Lieke, die een heel goede patissier is. Later bleven we nog eten, kortom het was een geweldig feest.

Familiebijeenkomst

Mijn schoondochter Linda was jarig op zondag 1 oktober en zij trakteerde op een bezoek aan het dierenpark Amersfoort. Het is gezellig om elkaar af en toe te ontmoeten, de beide opa’s en oma’s, onze jongere zoon was erbij en de oom van Linda,ook  haar broer en het kleine zoontje Kian, onze beide kleinkinderen Mare en Rein, dat was het, dacht ik. Er ontbrak maaréén persoon, want die moest eigenlijk op twee verjaardagen tegelijk wezen en dat kon niet in dit geval. Zij koos voor wie haar ’t eerst gevraagd had, jammer!  Wij dronken wat lekkers en aten taart, zongen ‘Lang zal ze leven’en daarna bekeken wij uitvoerig de tuin, gelegen midden in een prachtig bos. Heel anders dan mijn geliefde Artis dus.  Mare nam de kleine Kian bij de hand en zorgde dat hij alles goed kon zien en vertelde wat voor dieren hij zag. Af en toe waren wij wat mensen kwijt maar toch vonden wij steeds elkaar terug. En weet u wat ook zo leuk was? Wij zagen ook andere families.  Zij wonen daar namelijk. Zij worden daar goed verzorgd, krijgen altijd op tijd te eten en te drinken en als ze ziek zijn, komt er een dokter bij. IK heb wat foto’s gemaakt van enkele families. Ik zal de namen erbij zetten. Hier komen ze:

  de familie Ringstaart (van de Maki tak)

 de familie Baviaan

 

de andere tak

de familie pinguïn:   “Allemaal verzamelen”  Ziet u hem, die met de snavel wijd open?

en de familie Vis.

Natuurlijk waren er nog veel meer families, maar u krijgt al vast een indruk, zeg maar.

Update:

101 weblog

Vollemaansfeest    

Een heerlijke avond, waarin alles meezat. De volle maan kwam te voorschijn en blééf schijnen. Er waren een heleboel leuke gasten gekomen, die allemaal wat anders lekkers gemaakt hadden. Gerrit, onze gastheer had voor heerlijke wijn gezorgd.

Er waren een flink  aantal mensen die goed kunnen musiceren en zingen. De temperatuur was ook niet gek hoewel we er een warm vuurtje bij hadden. Sommige mensen zien wij maar eenmaal per jaar (meestal dan) en we zijn dan ook heel blij elkaar weer te zien.

Het is, bedenk ik nu net, al een traditie van 20 jaar, ongeveer dan. We springen dan ook niet meer zo vlot om 12 uur in ons nakie in het water, maar er wordt nog wel gezwommen. En –wat het allerbelangrijkste is- we genieten nog evenveel, zo niet meer. Wederom Gerrit en Maartje ook, hartelijk bedankt.

weblog 020