Familiebijeenkomst

Mijn schoondochter Linda was jarig op zondag 1 oktober en zij trakteerde op een bezoek aan het dierenpark Amersfoort. Het is gezellig om elkaar af en toe te ontmoeten, de beide opa’s en oma’s, onze jongere zoon was erbij en de oom van Linda,ook  haar broer en het kleine zoontje Kian, onze beide kleinkinderen Mare en Rein, dat was het, dacht ik. Er ontbrak maaréén persoon, want die moest eigenlijk op twee verjaardagen tegelijk wezen en dat kon niet in dit geval. Zij koos voor wie haar ’t eerst gevraagd had, jammer!  Wij dronken wat lekkers en aten taart, zongen ‘Lang zal ze leven’en daarna bekeken wij uitvoerig de tuin, gelegen midden in een prachtig bos. Heel anders dan mijn geliefde Artis dus.  Mare nam de kleine Kian bij de hand en zorgde dat hij alles goed kon zien en vertelde wat voor dieren hij zag. Af en toe waren wij wat mensen kwijt maar toch vonden wij steeds elkaar terug. En weet u wat ook zo leuk was? Wij zagen ook andere families.  Zij wonen daar namelijk. Zij worden daar goed verzorgd, krijgen altijd op tijd te eten en te drinken en als ze ziek zijn, komt er een dokter bij. IK heb wat foto’s gemaakt van enkele families. Ik zal de namen erbij zetten. Hier komen ze:

  de familie Ringstaart (van de Maki tak)

 de familie Baviaan

 

de andere tak

de familie pinguïn:   “Allemaal verzamelen”  Ziet u hem, die met de snavel wijd open?

en de familie Vis.

Natuurlijk waren er nog veel meer families, maar u krijgt al vast een indruk, zeg maar.

Update:

101 weblog

Advertenties

Vollemaansfeest    

Een heerlijke avond, waarin alles meezat. De volle maan kwam te voorschijn en blééf schijnen. Er waren een heleboel leuke gasten gekomen, die allemaal wat anders lekkers gemaakt hadden. Gerrit, onze gastheer had voor heerlijke wijn gezorgd.

Er waren een flink  aantal mensen die goed kunnen musiceren en zingen. De temperatuur was ook niet gek hoewel we er een warm vuurtje bij hadden. Sommige mensen zien wij maar eenmaal per jaar (meestal dan) en we zijn dan ook heel blij elkaar weer te zien.

Het is, bedenk ik nu net, al een traditie van 20 jaar, ongeveer dan. We springen dan ook niet meer zo vlot om 12 uur in ons nakie in het water, maar er wordt nog wel gezwommen. En –wat het allerbelangrijkste is- we genieten nog evenveel, zo niet meer. Wederom Gerrit en Maartje ook, hartelijk bedankt.

weblog 020

Steeds maar de deur uit

weblog 009

Net had ik nog geschreven, dat ik in zo’n prettige saaie tijd zat, waarin je veel voor jezelf kunt doen of de uitnodigingen en afspraken stroomden binnen. Een tweede vollemaansfeest bij Gerrit aan het IJsselmeer, met een ander gezelschap want het werden er te veel, geloof ik. Wij horen kennelijk bij beide categororieën en natuurlijk voelen wij ons gevleid. Hans gaat zijn visschotel maken waar iedereen zo dol op is. Ik hoop nu maar dat het mooi weer is, want dan ga ik misschien wel zwemmen. Dat heb ik nog niet gedaan sinds die kwestie met de gebroken arm.

Ik kreeg een uitnodiging van iemand die gaat promoveren in de filosofie. Zij heeft vele talenten, zij heeft al wat boeken geschreven, zij is kunstenaar en illustreert, zij maakt performances en theater  én zij studeerde ook nog en nu gaat zij promoveren zelfs. Knap hoor.

Verder heb en had ik afspraken voor de diabetescontrole. Binnenkort ontmoeten mijn jeugdvriendin en ik elkaar in Amsterdam; dat was al weer een tijd geleden. Afgelopen dinsdag was ik trouwens ook al in Amsterdam, in Artis. Het was er druk, heel veel toeristen en scholieren vanwege de vakantie.  Ik trek mij daar weinig van aan; ten slotte kom ik voor de dieren.

Nou ja, zo heb ik nog ’t een en ander, maar we zullen wel zien. Ik plaats hier gezellig een tekening bij en dat is dat.

Lijnplannen

A.s. maandag, zo nam ik mij voor, ga ik heel streng lijnen. Zaterdag was zoon Martijn van vakantie teruggekeerd, uit Frankrijk en hij had lekkere dingen voor ons meegenomen. Zondag zaten wij ook nog heerlijk te nasjen, dus was maandag dé goede dag om te beginnen. De hele week streng zijn, Theetje, zo zei ik tegen mijzelf.  Om 3 uur ’s  middags ging de telefoon en werd ons gevraagd of wij het gezellig vonden een glaasje wijn te komen drinken bij de jarige Gerrit (die van het IJsselmeer) . En bij een glaasje hoort een hapje en nog even dacht ik aan mijn wegvliegende lijnplannen, maar het was té gezellig, mensen. Ik gaf ze maar een zwaaitje na en zei “graag” tegen nog een feestelijk glas. Och wat kan het leven toch vurrukkeluk zijn, nietwaar?

Familiedag 17 juni 2017   

Beste mensen, ik kan het allemaal niet meerbijhouden. Het is vandaag al de 25e en de familiedag is dus al meer dan een week geleden. Toch ga ik er gewoon nog wat over vertellen.

Ik was dit jaar aan de beurt om de boel te organiseren. Heel toevallig las ik op Facebook dat een vriend (Simon Corson) in Rijen een mooie wandeling gemaakt had in de bossen aldaar.

Een gids ging mee en vertelde er reuze interessante dingen over. Ik vroeg aan Simon hoe ik die mensen kon bereiken, want juist daar hebben wij een heel leuk deel van onze jeugd doorgebracht. Wij zwommen in wat toen nog een zwembad was en wij visten er met onze neven en nichtjes; kortom nostalgie alom. Het is nu aan de natuur teruggegeven,zoals dat heet en er lopen Schotse Hooglanders en in de toenmalige leemputten groeien veel planten en broeden er vogels. Simon verstrekte ons alle informatie, wij reden er ook heen om een leuk restaurant te vinden.

 Dat lukte en wij spraken af daar te koffieën met taart, na de wandeling te borrelen en daarna tezamen een hapje te eten. En om het niet te lang te maken: het was een bijzonder geslaagde dag. 1. Het was reuze mooi weer. 2. Op onze zoon Martijn na, die met vakantie was, waren wij COMPLEET. 3. Wij zagen ons nieuwe nichtje Lieke, een vrolijke lachebek.

Haar nichtjes Lotte en Mare ontfermden zich over haar en genoten volop. Nou, dit was het dan, een beetje in het kort.

Een vroeg vollemaansfeest

Ik bedoel maar dat het water van het IJsselmeer nog te koud is om te zwemmen. Wij zijn tenslotte niet zo dapper/gek (vult u maar in) als veel Russen.

Maar wij hebben wél een groot gedeelte van de avond lekker buiten gezeten. Alleen al dat kijken over het water is zo heerlijk en rustgevend.

Daarbij schenkt onze vriend Gerrit een goede wijn en … wordt er gemusiceerd. Wat later op de avond werd er een heerlijke maaltijd verzorgd en nog steeds konden wij buiten zitten. Wij zagen oude bekenden terug en maakten kennis met nieuwe. Kortom een heel bijzondere avond. Gerrit maar ook Maartje, onze hartelijke dank.

PS klik op deze foto voor een filmpje de bas

De hoogste tijd

“Kwaster” zei ik, “kijk toch eens, ik zit hier nu al dagen in Brabant appeltaart te eten (zie vorig logje). Ik word zo rond als een tonnetje. Het wordt hoog tijd voor een nieuw logje, vind je niet?”  Ja, dat vond Kwaster ook.  En hier komt het dan.

Ik had gisteren een heel gezellige eerste Paasdag. Er zijn wel eens van die dagen dat alles rustig en gewoon is, maar toch zo zonder enige wanklank en met veel plezier dat het een bijna perfecte dag is. En dat was het gisteren. Wij (Kwaster, zoon M. en ik) deden waar we zin in hadden, wij lazen wat, de mannen keken naar de formule 1 race –er werd veel gebotst, ook door Max- en ik maakte een etsje.

Ik noem het nu wel rustig, maar in ons dorp is het ieder jaar met Pasen kermis. En geen gewone kermis, maar meer een drankfestijn. Schuin aan de overkant staat het Vereenigingsgebouw en daar is het vier dagen feest. Wat er binnen gebeurt kunnen wij niet zien, maar er komen heel veel jongelui op af en die staan –sommigen dan- al om negen uur buiten te gillen en te lallen en de doorzetters houden dit wel vol tot drie uur in de nacht. Daarnaast geven overdag mensen een ‘kermisborrel’. Je ziet ze al dagen tevoren sjouwen met kratten bier. Dus waarschijnlijk zijn de bezoekers aan het Vereenigingsgebouw al wel wat aangeschoten.

Er zijn jaren geweest dat wij ons rot ergerden, maar dit jaar deden wij alsof er niets aan de hand was. Alleen Boeli had er last van, want zelfs voor zijn kattenluik zaten mensen luid  te ‘feesten’. Hij ziet er zo stoer uit, maar diep in zijn kattenlijf is hij eigenlijk een bangerd. Kwaster heeft hem een paar keer naar buiten vergezeld en dat vond hij wel heel veilig. Twee dagen zijn wij al door; twee hebben wij er nog voor de boeg. Meestal loopt het bezoekersaantal dinsdag aardig terug, want ja, sommigen houden het niet vol.

En wij? Wij zijn dolblij als het afgelopen is en er niets noemenswaardigs vernield is. Goed, er liggen veel scherven van kapotte flesjes en glazen, maar het is te hopen dat het daarbij blijft. Intussen houden wij de moed erin, nog twee avonden maar en dan is het afgelopen met de pret.