En nu verder?

En nu zo goed en zo kwaad als het kan, proberen de draad weer op te vatten. Eerst ben je ongelooflijk lamgeslagen, moe, in de war en wat al niet. Ik hoor dat ook van de anderen.Je kunt een hele dag  bijna nergens anders aan denken en dat zal zo moemakend zijn.  Ik ben sinds dinsdag weer begonnen met te wandelen, zodat je  even je gedachten kan verzetten.

weblog 007weblog 009Er is altijd wel wat moois te zien en te fotograferen, zeker nu in de zomer, hoewel ik dan tegelijkertijd weer denk:  Hier genoot Jac altijd zo van, ’s ochtens fietste hij en ’s middags keek hij naar de Tour. Dat was zijn vakantie en daar was hij heel tevreden mee. Maar goed, ik doe mijn best om weer door te gaan met de dingen waarmee ik bezig was, voordat…met de tuin, met boeken ordenen, met te tekenen en te schilderen, met leuke muizen enzo te ‘frutten’ en al die dingen waar ik altijd zoveel plezier in had. Het lukt al weer een klein beetje. Hier een paar foto’s van de wandeling van vandaag.

weblog 012weblog 024weblog 023En beste lezers, ik wil jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor het medeleven. Dat helpt, echt. Dank jullie wel!

Een mooi én droevig afscheid

weblog 005Dat is wat wij ervan gemaakt hebben, een mooi én droevig afscheid van onze broer Jac, van Hans en schoonzus Fransje een geliefde zwager en van onze jongens hun Oom Jac.  Wij besloten het in kleine kring te doen en dat is een goed idee geweest. Wij waren onder elkaar, met Jac,  en konden iets doen of zeggen, niets doen of zeggen zonder ons ergens wat van aan te trekken. Wij legden allemaal een rode roos op de kist, de kleinkinderen een roze. Deze en gene zei wat, ik las een sprookje van Bomans voor (Johannes) en mijn schoonzusje ook (De dood van een sprookjesverteller) . Wij hadden het niet eens samen afgesproken. Mijn broer Jac was namelijk een groot kenner en liefhebber van deze schrijver. Hij was actief lid van het Bomansgenootschap en schreef veel over hem. Omdat hij veel schreef en las, had Lotte (een van de kleinkinderen) bedacht mooie vormpjes uit bladzijden te knippen en die samen met de andere kinderen over de kist te strooien. Een mooie gedachte, Lotte.Hans, die helemaal niet van plan was iets te zeggen, liep spontaan naar de microfoon. Hij wilde heel graag ook zijn herinneringen aan Jac met ons delen. Zo was de sfeer.

weblog 002weg bl006

Maar het diepst ontroerde mij persoonlijk de toespraak van zoon Aron. Ik laat hier twee stukjes eruit zien.

“… Eén van die herinneringen betreft oom Jac. We lopen in het bos, geen idee met wie allemaal want we liepen vaak in het bos rond Breda, maar ik mag op de nek van oom Jac. Ik weet dat ik daar al eigenlijk te oud voor was. Ik werd al enige tijd geleden niet meer op de nek genomen, omdat ik toch al aardig op gewicht begon te komen. Maar Jac, deed het toch. En ik weet dat het heerlijk was om nog eenmaal daar te zitten en over alles uit te kijken als een Langnek in de Efteling. Oom Jac was door zijn lengte een ware attractie. Maar ik wist toen ook dat het de laatste keer zou zijn en ik nam daar afscheid van mijn oom als drager, van mijn oom als de heilige Christoffel. Zo nemen we steeds afscheid van iets, maar met het dragen won ik ook iets. Ik won een diepe genegenheid voor mijn oom.

… Lieve Jac, ik zal aan je blijven denken. zoals ik ook soms met liefde terugdenk aan opa en oma. Nu zal ik je dragen Jac, ik neem de herinneringen aan jou mee op mijn nek. Nee, maak je geen zorgen. Het is geen zware last. Want Jac, denk aan Erik of het Kleine Insectenboek. Liefde is als een vlinder. Mogelijk een beetje losbollig, maar uiterst licht. Het zijn warme herinneringen, louter warme die ik draag.”

Erg verdrietig

weblog 031Afgelopen woensdag kreeg ik het droevig bericht dat mijn jongste broer Jac in zijn slaap is overleden. Volkomen onverwacht.

Voor zover iedereen wist, verkeerde hij in blakende gezondheid. Op 13 juni zagen wij hem op de familiedag, op en top genietend van de gezamenlijke fietstocht . Hij en ik hebben nog uitvoerig samen gepraat over van alles en hij maakte een gezonde en gelukkige indruk. En dat vonden de anderen ook. Hij zag er zó goed uit, vond men. Ook hebben wij op die dag nog samen gekookt, met veel plezier. Dat alles maakte dat wij dit nooit verwacht hadden en dat het als een verschrikkelijk klap aankwam. Wij kunnen het eigenlijk nóg niet geloven. Arme lieve Jac.

Verrassing

Even iets tussendoor. Wat kom je ’s zomers toch veel mooie dingen tegen.

weblog 002

Zo zag ik vanavond bij ons binnen deze groene vlinder. Ik denk dat het een nachtvlinder is maar zeker weet ik dat niet. Hij zat onbeweeglijk tegen de muur. Ik kon hem zo dus heel gemakkelijk fotograferen. En nu zeg ik wel groen, maar wat een bijzonder mooi groen, jade bijna. Nu is hij weer weg, de nacht in, denk ik.

Meisjesschool aan de BBQ

weblog 013Een prima idee van Siau Lee, gezamenlijk barbequën. En omdat onze tuin voornamelijk aan de straatkant ligt (lawaai!), bood Pietsjanke aan het in haar tuin te laten plaatsvinden. Dat alles gebeurde afgelopen vrijdag toen het nog héél warm was. Het was erg gezellig zo met z’n allen. Iedereen was er behalve Tanja die met vakantie was: Pietsjanke, Jeannette en haar zoon Jonathan, Siau Lee en haar stagiaire Sophia, Tino en Hans en ik. Siau Lee had de stokjes gemaakt, met groente en met vlees, wij brachten wijn en bier mee, Jeannette had ijs gemaakt  en aardbeien en frambozen erbij en Pietsjanke een heerlijke salade, alles uit haar eigen moestuin.

weblog 011weblog 024webl019gweblog 033weblog 029weblog 034weblog 017

Het is wel belangrijk om zo af en toe iets samen te doen voor de goede contacten, begrijpt u wel? Waarover we het gehad hebben, dat weet ik niet zo goed meer, maar er was een prima sfeer en we hebben veel gelachen. Hier nog wat foto’s, dan kunt u het zelf zien.

Verschil moet er zijn (3)

En inderdaad, de adelijke poes keek en zag een heel lieve grijze katerkop verlangend naar haar kijken. Bijna –zij kon zich nog net inhouden- had zij enthousiast JA geroepen, maar toen herinnerde zij zich wat haar moeder ooit eens gezegd had. “Lieve kind, het belangrijkste in een huwelijk, is NIET of een man goed muizen vangen kan, ook NIET of hij gezellig kan spinnen, maar … onthoud het goed, mark my words, is…  of je met hem kan lachen!” En hoewel onze streepjespoes dat maar onzinnig leek, had zij het toch onthouden. Zij keek nog eens goed naar de grijze met het groene strikje en vroeg: “Kan je ook grappig zijn, ik bedoel kan je mij aan het lachen maken?”

weblog 016weblog 017weblog 018weblog 024

De kater begreep meteen dat het er nu op aankwam. Razend snel deed hij wat hij altijd deed als hij blij was, hij maakte een koprol, hij sprong een gat in de lucht, en nog één, hij sprong omhoog en omlaag en de deftige poes? Die schoot toch in de lach en zij kon er maar niet mee ophouden. Maar de grijze kater keek ernstig en vroeg: “Ja?”  En wat denken jullie, dat ons poezemeisje antwoordde? Ik zal het maar zeggen. “Hahahaha, haha, is dát lachen, ja met jou wil ik (hahahaha) wel trouwen. Dat wordt een feest”. En dat werd het ook, dames en heren. Jongens en meisjes, neem ook maar de wijze les van mama poes ter harte. Een vergissing is snel gemaakt en nu zijn jullie gewaarschuwd. O ja en natuurlijk leefden zij nog lang en gelukkig en kregen veel leuke kittens,met stippeltjes, met streepjes en  eentje zelfs met één roze oor en één blauwe, heb ik mij laten vertellen. Heel apart.

webl010g

Verschil moet er zijn (2)

weblog 022Maar zou dat niet erg onbeleefd zijn om dat zomaar plompverloren te vragen, dacht de grijze kater met het groene strikje. Hij besloot dat het wel kon. “Mag ik u iets vragen, mevrouw?” zei hij heel beleefd. “Dat ligt er aan wát, monsieur” antwoordde de deftige poes uit de hoogte. “Maar probeert u het maar”.  “Nou, ik zie dat u blauwe ogen heeft, maar ook nog blauwe oren én een blauwe neus, zo mooi *zucht* , dat heb ik nog nooit gezien. Hoe kan dat, bent u geverfd misschien of een spoelinkie gehad?” vroeg de grijze. “GEVERFD, geverfd, gespoeld, u dúrft, zeg!” Zij stak haar blauwe neusje in de lucht. “Als u het persé weten wilt, meneer, ik ben van ADEL, ik heb blauw bloed en dat hebben ze allemaal in mijn familie, wij zijn van zeer oude adel. O zo!”

web026ogDe grijze keek haar verbijsterd aan. “Ou- oud? U?” stotterde hij. “En ikw w- wilde nog wel met u trouwen…” .  Nu was het de beurt aan de streepjespoes  om ontzettend ontsteld te kijken. “U met mij? Trouwen?? Hebt u nooit gehoord van hogere en lagere standen? Ik ben veel hoger dat spreekt…”   De grijze keek haar eens goed aan en zei: “Pardon dame, maar ik ben toevallig wel een stukje hoger gegroeid en ik ben sterker en flinker, ik kan geweldig goed muizen vangen, ik kan heel hard én heel zachtjes spinnen, ik kan miauwen zonder geluid –dat vinden mensen altijd zo ontroerend- en ik kan… ja, wat kan ik niet? En de grijze vatte plotseling moed en zei: “Wilt u met mij trouwen? Toe lieve  … kijk mij eens smekend kijken…”

weblog 027

En net nu het zo spannend is geworden, loopt de schrijfster dezes weg, mompelend dat zij hoog nodig iets in de tuin moet gaan doen … wordt vervolgd dan maar, sorry hoor!