Kunstideeën

Ik heb even niks te schrijven. Ik ben druk bezig met tekenen en etsen en er begint een ideeënstroom op gang te komen. Voordat ik nu alles vergeet, want ja, ik begin een dagje ouder te worden of ik had dat altijd al, dacht ik het hier maar te noteren. Kan ik altijd nog eens terugkijken. Slim hè?

Dit wordt idee numero één. U zult er misschien niks in zien, maar ik stel mij daar een heleboel bij voor. Ik noem het ‘waterkunst’. IK heb al eens een expositie over water gehad, dus het past in mijn ‘oeuvre’ zoals dat zo deftig heet. Het is nu nog maar een simpel rijtje foto’s, maar wie weet wat het zal worden!

 

 

Buitengaats

Net aan de andere kant van het muurtje rond de tuin heeft zich een stokroos uitgezaaid. De meeste mensen zullen zo iets wel weghalen, denk ik, want het is buiten de tuin, op de grond van de gemeente. Wat het is, weet ik niet, maar ik heb soms zin in een beetje ondeugende dingen en daarom liet ik hem staan, expres. Ik goot er soms wat water bij en hij werd hoger en hoger. De bladeren werden steeds groter en … het belangrijkste: er kwamen een heleboel knoppen aan. Nu heb ik wel meer stokrozen staan –gaat het ook goed mee- maar deze is ‘verboden’ haha, lekker puh.

Tot gisterochtend ging alles goed. Toen hoorden wij een brommend geluid en Hans zei onmiddellijk: “Daar gaat je bloem, Theresia!”  Ik keek, ik begreep en holde naar buiten. Ik was net op tijd, want de man met het apparaat was al bij ons muurtje. Ik tikte op zijn mouw, hij deed zijn oordoppen uit en keek mij verbaasd aan. “Ziet u die bloem, meneer?” vroeg ik heel vriendelijk. De meneer knikte. “Hij is zo mooi, hij staat op het punt van bloeien, kijk toch eens hoe prachtig!  Zou u hem voor één keertje willen sparen?”, vroeg ik en keek hem bijna smekend aan.  De man dacht en zei toen: “Nou vooruit dan. Ik laat hem staan, maar … als er morgen iemand van de gemeente komt, dan is hij weg. Dan heb ik het niet gedaan, ik láát hem staan”.  Ik meldde dit blij aan Kwaster (Hans) die mij ook al zei niet teleurgesteld te zijn als toch … u begrijpt het. Vanochtend dacht ik er niet meteen aan, ging afwassen en koffiezetten en allerlei andere dingen. Pas vanmiddag dacht ik eraan, ik keek en ja hoor, hij stond er nog. De kleur is lichtrood; dat zagen we gisteren nog niet. Ha, een kleine overwinning voor mij én een staaltje van burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik ben dik tevreden over mijzelf.

Een logeerpartij

Dit keer kwamen onze kleinkinderen wat langer logeren. Zij hadden zelf al vakantie maar hun ouders nog niet.

We boften met het weer, dus we gingen allereerst naar Artis. Ze kenden daar al zo’n beetje de weg, tenminste dat dachten zij zelf. Enfin, we zijn Rein maar één keer kwijt geweest én hij ons. Ze hebben weer genoten, het nieuwe verblijf van de olifanten gezien, door de tuin gehold, hier gekeken daar gekeken, gekleurde veertjes uit hokken gepeuterd, limonade gedronken, wat lekkers gegeten. Kortom het was een enerverende maar prachtige dag.

Verder hebben ze een ets leren maken, Mare heeft 2 bloemen ‘gevilt’, we zijn naar de kinderboerderij geweest, waar ook een groot speelveld is, waar Rein kan voetballen. Mare heeft één keer fluit geoefend, want binnenkort had zij met haar orkest een uitvoering. O ja, we hebben kwartet gespeeld en ’s avonds probeerden wij –afgepeigerde grootouders – de kinderen op hun tijd naar bed te krijgen, wat ons niet zo best lukte. Nou ja, er was wel meer wat wij niet voor elkaar kregen, maar goed, wij deden ons best, meer kan je niet doen, toch? Wij zijn nu een beetje  bijgekomen; vandaar dit late logje.

Lijnplannen

A.s. maandag, zo nam ik mij voor, ga ik heel streng lijnen. Zaterdag was zoon Martijn van vakantie teruggekeerd, uit Frankrijk en hij had lekkere dingen voor ons meegenomen. Zondag zaten wij ook nog heerlijk te nasjen, dus was maandag dé goede dag om te beginnen. De hele week streng zijn, Theetje, zo zei ik tegen mijzelf.  Om 3 uur ’s  middags ging de telefoon en werd ons gevraagd of wij het gezellig vonden een glaasje wijn te komen drinken bij de jarige Gerrit (die van het IJsselmeer) . En bij een glaasje hoort een hapje en nog even dacht ik aan mijn wegvliegende lijnplannen, maar het was té gezellig, mensen. Ik gaf ze maar een zwaaitje na en zei “graag” tegen nog een feestelijk glas. Och wat kan het leven toch vurrukkeluk zijn, nietwaar?

Nog wat vergeten

Mijn verslagje over Artis was nog lang niet compleet, zag ik opeens. Zo’n wegwijzer met een net echte kraai erop, vind ik altijd zo leuk, maar ik heb hem nog nooit gefotografeerd. Voilà, daar is er eentje.

En na de tulpen komt de eetbare tuin, ook daarvan had ik niets laten zien. Wist u dat je dahlia’s kunt eten? Ja, het is zo. Overal staan bonenstaken, selderie, zoete aardappels en allerlei eetbare bloemen ertussen. MOOI.

En dan had ik nog een wonderlijke belevenis. U weet, dat ik vaak in Artis kom, maar opeens zag ik tussen de bomen achter dik gaas grote dieren zitten, die ik nog nooit gezien had.

Ik maakte een foto, drong tussen de bomen door om er dichter bij te komen en zag de dieren belangstellend naar mijn gestuntel kijken.

Ik stak mijn lens tussen de tralies door en hoorde a.h.w. de dieren mompelen: “Zou ze kwaad in de zin hebben? Toch maar gewoon blijven zitten?”  Een ander zei: “Goh hebben wij ook eens bezoek. Wonderlijk. Laten we d’r van genieten en mooi op de foto gaan”  U vindt mij misschien een dokter Doolittle, maar echt, ik kon het aan hun verbaasde koppen zien. En weet u, ze hadden ook niet eens een bordje, zoals de andere dieren, waarop staat wat voor dier je bent e.d. Dus ja, ik moet gaan zoeken. Toch wel sneu voor ze, net of ze niemand zijn en het zijn grote en mooie dieren. Ze kunnen niet door de oppassers over het hoofd gezien zijn. Misschien weet u het? Ze lijken nogal op herten, ook met die hoefjes, maar hun kop is nogal lang. Als u het weet, graag, ik hou mij aanbevolen.

Nieuw olifantenverblijf   

Ik ging gisteren naar Artis om het nieuwe olifantenverblijf te zien, ook in de hoop ze te zien zwemmen natuurlijk. Helaas gebeurde dat niet, maar het is wel prachtig geworden. De architect heeft zich helemaal verdiept in het leven van die geweldige dieren. Er staan allerlei stenen als schuilplaatsen, er is een groot zwemwater, ze kunnen desgewenst een lekker modderbad nemen en noem maar op. En wij mensen kunnen midden door het water lopen om oog in oog te staan met een zwemmende olifant of alleen een slurf, die als snorkel gebruikt wordt.

En verder, wat zag ik verder voor bijzonders?

Een leeuwin, die lui op een boom hangt. Dat is al de tweede keer, dat ik de leeuwen zo goed kon zien en fotograferen.

De mandrillen waren dit keer zeer actief. Ik zag Pa duidelijk, de grote baas en de moeder met haar arm om haar jonkie. Romantisch hè? Ook de andere mandrillen sprongen vrolijk in het rond.

En dan de kamelen, dat was heel raar. Ze leken wel geschoren. Daardoor leken ze ook een andere kleur te hebben, veel lichter en bloter?? Opeens begon er eentje te rollen en te rollen en daarna lag hij stil, het zag er vreemd uit. Misschien dat ze daardoor hun wintervacht verliezen? Ik zag geen oppasser aan wie ik het kon vragen. Maar het was wel boeiend om het te zien.

O ja, ik zag de twee gibbons dichter bij dan ik ze ooit gezien had. En zo is zo’n dierentuin toch steeds weer anders. Innig tevreden ging ik weer naar huis terug. Het was weer een prachtige dag.

Familiedag 17 juni 2017   

Beste mensen, ik kan het allemaal niet meerbijhouden. Het is vandaag al de 25e en de familiedag is dus al meer dan een week geleden. Toch ga ik er gewoon nog wat over vertellen.

Ik was dit jaar aan de beurt om de boel te organiseren. Heel toevallig las ik op Facebook dat een vriend (Simon Corson) in Rijen een mooie wandeling gemaakt had in de bossen aldaar.

Een gids ging mee en vertelde er reuze interessante dingen over. Ik vroeg aan Simon hoe ik die mensen kon bereiken, want juist daar hebben wij een heel leuk deel van onze jeugd doorgebracht. Wij zwommen in wat toen nog een zwembad was en wij visten er met onze neven en nichtjes; kortom nostalgie alom. Het is nu aan de natuur teruggegeven,zoals dat heet en er lopen Schotse Hooglanders en in de toenmalige leemputten groeien veel planten en broeden er vogels. Simon verstrekte ons alle informatie, wij reden er ook heen om een leuk restaurant te vinden.

 Dat lukte en wij spraken af daar te koffieën met taart, na de wandeling te borrelen en daarna tezamen een hapje te eten. En om het niet te lang te maken: het was een bijzonder geslaagde dag. 1. Het was reuze mooi weer. 2. Op onze zoon Martijn na, die met vakantie was, waren wij COMPLEET. 3. Wij zagen ons nieuwe nichtje Lieke, een vrolijke lachebek.

Haar nichtjes Lotte en Mare ontfermden zich over haar en genoten volop. Nou, dit was het dan, een beetje in het kort.