Al vast wat foto’s

Ik had een heel gezellig Pinksterweekend, u ook, hoop ik. Maar wat wil nu het geval? Ik ben te lui om een logje te schrijven. “Nou moe” zult u misschien zeggen. Ja, het is echt zo. Maar weet u wat, ik plaats al vast wat foto’s en het verhaal erbij komt dan nog wel een keertje.

weblog 012weblog 023weblog 079

 

 

Een dagje uit

weblog 003Gisteren hadden vriendin Lies en ik een heerlijke dag samen. Wij waren al langer van plan er eens op uit te trekken, maar er kwam steeds van alles tussen. Maar gisteren was het dan zo ver. De avond had zij ook maar meteen gepland, namelijk dat haar man, kundstenaar Menno Bauer, die niet alleen geweldig kan schilderen, maar ook zeer ‘kunstig’ kan koken, dat ’s avonds zou doen, dat Hans tegen de avond naar hen thuis zou komen en wij gezellig zouden eten met z’n allen. Plannen is trouwens ook een kunst, vind ik en Lies is daar weer goed in. Ik ging met de trein naar Alkmaar en Lies wachtte bij het station op mij. Zij wist de weg en vroeg steeds wat ik leuk vond. Wij zagen kriskras ontzettend leuke kleine straatjes, een mooi hofje, de grote kerk (niet open) , de Waag, het voormalige Stadhuis, een park, wat mooie grachten en tot slot nog de Kunstuitleen en een expositie aldaar. Ik geloof dat dát het wel was. Intussen dronken wij nog koffie en later gebruikten wij de lunch, Alkmaarse Kaassoep met croutons. Ik zag heel veel heel leuke winkeltjes, maar het allerleukste was eentje die totaal volgepropt stond met werkelijk van alles, je kunt zo gek niet bedenken of ze hadden het. Wel moest je je als door een doolhof je bewegen. De hele winkel stond vol mooie oude kastjes en stellingen, volgepropt met ‘dingen’. Mocht u er eens heen willen, als u in Alkmaar komt, het is in de Vrouwenstraat. Later haalden wij net op tijd de bus naar Stompetoren. Hans was intussen daar geärriveerd en Menno en hij zaten genoeglijk te kletsen. Nou, nu komt er iets moeilijks voor mij… het eten beschrijven. Menno heeft alle ingrediënten vermeld, van het voorgerecht, van het hoofdgerecht en van het nagerecht, maar ik kan dat niet allemaal onthouden. Het was zo als Hans vandaag zei, ‘een culinair hoogstandje’. Vooraf iets met sla, gedroogde tomaatjes, visje, uien, knoflook. Daarna  kippendijen’’   in/uit de oven –had ik nog nooit van gehoord, u?- met ook veel rauwkost en een lekker broodje met kruidenboter.  Daarna citroentaart van de bakker, maar wel van de beste bakker van Alkmaar, hoor. Kortom, het was allemaal heel verfijnd en erg lekker. (Menno, mocht je dit verslag lezen, verbeter mij maar gerust) . Tot slot een kopje koffie en een heerlijk mandarijnenlikeurtje. Loopt het water u al in de mond? Ik moet u bekennen: “Ik doe het expres, want mocht ik niets of weinig van het eten vertellen, zou onze kok en gastheer maar teleurgesteld zijn. En gelijk heeft hij. Menno, een groot compliment!

weblog 008weblog 009weblog 028weblog 030weblog 031weblog 044    laatste foto: collages Denise Holtkamp.

 klik voor groter

Wat stinkt daar zo?

Het was nog vroeg in de ochtend, maar Kwaster lag al te cryptogrammen. “Wat ben jij vroeg wakker…”, mompelde ik en draaide mij nog eens behaaglijk om.  “Er lag vanochtend vroeg al een kat op mijn bed te stinken”, verklaarde hij. “Boeli? Eens ruiken… ja getverderrie wat een lucht. “Het leek wel een putlucht” zuchtte Kwaster. “O jee, hij is al weer in de sloot gevallen”riep ik. “Wat zou hij nu weer hebben willen vangen, zo ’s ochtends vroeg?” “Misschien wel zo’n lief pulletje…” zei Kwaster somber. “Nee, dat zal toch niet?”  schrok ik. “In ieder geval stinkt hij een uur in de wind” klaagde echtgenoot …” en zo komt hij gewoon bij ons liggen drogen. Misschien wil hij nog getroost worden ook..ik weet niet of ik zo nog wel kan slapen”, mopperde hij nog een tijdje door.  Wat denkt u, zou het nu zo’n domme kat zijn of heeft hij een enorm fel jachtinstinct?  Onze vrogere katten deden dat één keer, maar dan ook nooit meer. Wij keken Boeli eens streng aan en vroegen ons af of wij per ongeluk een stinkdier in huis gehaald hadden. “Hoe kan je nu in ’s hemelsnaam voor de zoveelste keer erin vallen, domoor?” vroeg ik. Boeli zette een nadenkend gezicht op, wachtte even en zei triomfantelijk: “Ik viel niet, ik wilde gewoon even lekker zwemmen”. Hij keek ons onderzoekend aan. Daar had hij ons beet. Nee, Boeli is geen domme kat, maar juist een buitengewoon slimme kat, mét gevoel voor humor!  ( Iets wat wij niet van iedereen  kunnen zeggen trouwens. )

weblog 006veel later

Hoe sommige dingen gebeuren…

001Ik had laatst op een vrijmarkt in Enkhuizen 10 oude kaarten gekocht van koningin Emma, prins Hendrik, prinses Wilhelmina enzovoort, 10 cent per stuk en ging er tevreden mee naar huis. Een weekje later kwam zoon M. op bezoek en hij had een hele stapel zeer oude ansichten bij zich, die hij in de loop der tijden op rommelmarkten gekocht had. weblog 004Hij wilde ze eens gaan uitzoeken en een gedeelte wegdoen of verkopen. Het werden er te veel. Over die kaarten van hem vertel ik nog eens een andere keer, als ik het niet vergeet. Enfin, we keken zo’n beetje die dikke stapel door –er werd vroeger veel geschreven, hoor – en zo af en toe kwam er een kaart te voorschijn met prinses Beatrix, prins Claus en onze kroonprins, die nu alweer koning is. “Ach, die spaar jij, Mam, dus die zijn voor jou. Alsjeblieft”, zei hij. “O, dank je wel, Martijn”, antwoordde ik.

weblog 003weblog 002Kijk, zo krijg je plotsklaps een nieuwe verzameling, zo kan dat dus ontstaan. Misschien neemt straks iemand die dit gelezen heeft of dit van iemand gehoord heeft, wel eens als verrassing een ander stapeltje mee en voordat je het weet, zit je met een heel koningshuis in een laatje of in een doos. Zo kan dat gaan in sommige families, waaronder de mijne dus. Wij zijn daar allemaal min of meer mee behept. “Och” zei mijn zusje laatst, “het is bij ons nog niet zo heel erg. Ik hoorde laatst van iemand, die verzamelingen verzamelde…” Ha ha, dat doen wij nog niet, hoor! Nóg niet.

weblog 001(voor Bertie)

Een project, jawel

weblog 012Met Moederdag kreeg ik een leuk ouderwets breiboekje van zoon M.  Ik heb er al 11 piepkleine muisjes uit gebreid. Er staan meer kleine dieren in, wat voor mij erg aantrekkelijk is, want gauw klaar, haha. Daar houd ik van. Ik vroeg dan ook aan de betreffende zoon: “Hoe vind je de muisjes?” Hij antwoordde dat hij ze weliswaar erg leuk vond, maar dat hij  benieuwd was wanneer ik aan het nijlpaard zou beginnen. Ik verslikte mij haast in de koffie en stotterde: Het N… nn…nijlpaard? Maar dat is zo groot, joh en er gaat zoveel vulling in en… of wil jij dat Nijlpaard graag hebben?” Nee, dat hoefde hij niet, maar hij was gewoon benieuwd. Dus van de week maakte ik een beginnetje.

weblog 010Moeilijk, moeilijk, je begint met 7 steken, verdubbelt die, 14, dan 28, dan 56 en dan 112 steken maar liefst. Dat zou nog niet zo vreselijk zijn, ware het niet dat die onderste zeven de hele boel STRAK maken en dus moeilijk te breien. Ik overwoog het uit te trekken, maar ik had toen al zo veel kracht gezet bij al dat gemeerder, dat zou dus zonde zijn.  Weet je wat, Thé, dacht ik in mijzelf, gewoon iedere dag 2 pennen breien, dan duurt hel lijf een maand, wat geeft het? Nee, dan waren die muisjes wel leuker en in een mummetje klaar. Verdorie, dit wordt een heus PROJECT. Gaat iedereen aan mij vragen: “Hoe ver is het Nijlpaard? Kan het niet wat sneller? Mijn moeder had dat zo klaar gehad…” Nou, ik niet dus. Ik kan niet zo snel breien en het is ook geen iets dat af moet voor een bepaalde datum, hoor. Het moet wel leuk blijven. Het is MIJN project en het heeft gewoon zijn tijd nodig. “Iedere dag een draadje maakt een hemdsmouw in een jaar”, sprak echtgenoot mij bemoedigend toe. En zo is dat. Het meest interessante is, dat ik nu ook eens een project heb. Veel kunstenaars schilderen of beeldhouwen niet tegenwoordig, maar zijn bezig met ‘een project’. Ga ik met mijn tijd mee, nietwaar? Hoewel, pas een hemdsmouw, nog niet eens een héél hemd, alleen een mouw????

Op naar Artis

weblog 005weblog 017weblog 048Afgelopen  zaterdag hoorde ik op het weerbericht dat er drie mooie dagen aan zouden komen: maandag, dinsdag en woensdag.  “Kwaster” zei ik onmiddellijk, “dan ga ik meteen maandag naar Artis. Ga je mee? Ik heb nog één vrijkaartje”, maar nee, hij had het druk met schrijven aan zijn boek.  U zult het misschien raar vinden, maar soms ga ik eigenlijk het liefst alleen, kan ik gaan en staan en zitten waar en wanneer ik zelf wil. Oh beste lezers, wat heb ik weer genoten! De tuin was volgeplant met tulpen en niet zomaar, maar doordacht en met smaak . Er waren grote perken met vrolijke kleuren,weer elders met oranje kleuren, gecombineerd met andere oranje planten, heel grote witte met andere tere kleuren erbij, kortom ik vond dat alleen al zo prachtig.

weblog 150Ik uitte dat per ongeluk tegen een oudere heer, die daar op een bankje zat. “Ja” zei de man tevreden, “wij hoeven niet naar de Keukenhof”. Hij verzocht mij plaats te nemen en zo hadden wij nog een gezellig gesprekje. Ook over hoe het vroeger was, want toen woonde ik nog in Amsterdam en bezocht met onze kinderen geregeld Artis. Ik kende nog het Nijlpaard van vroeger, Tanja geheten en hij ook en zo iets geeft een band.

weblog 127Ook was het druk in Artis, met moeders met kinderen, veel meer Oma’s en soms Opa’s met kleinkinderen en heel veel BSO-kinderen met hun leidsters. Leuk die kinderen met hun opvallende fluoriscerende jackjes en met allerlei huid- en haarkleuren. Ook reden soldaten bejaarden rond in hun rolstoel. Ze genoten er erg van, want er werd veel gelachen. De dieren  – want om hen gaat het tenslotte – zagen er allemaal opgewekt en tevreden uit, kan ik u ook melden.  Dus in Artis alles wel, ik heb het met eigen ogen geconstateerd. U kunt er gerust op zijn.

weblog 090weblog 088P.S. O ja, wij kregen een lezinkje over de vale gier. Is altijd interessant zo iets. Ik weet nu meer over die vogels dan vóór ik de tuin binnenging. En nog een o ja: de olifanten lieten zich pedicuren. Zij vonden dat erg lekker, want zij staken bereidwillig steeds een andere poot door het hek.

Wandelen

weblog 026Gisteren heb ik gewandeld en o, wat bofte ik weer eens. Voordat ik ging, mieserde het en er was een grijze lucht. Plotseling begon de zon te schijnen en ik ging onmiddellijk op pad. Het was wel winderig maar de zon deed haar best  en maakte het wandelen aangenaam. Toen ik na een uurtje weer thuis kwam, was ik nog maar nauwelijks binnen of het begon te hozen. “Kijk nou toch eens, Kwastertje, hoe heb ik dat uitgekiend?” zei ik. Hij stak zijn duim op. Zou het mij nog een keer lukken? Dan moet ik niet te lang wachten, beste lezers, dus maar een kort stukje hier. Men moet door dit soort gelukjes natuurlijk niet té optimistisch worden. Het blijft een onzeker klimaar hier en de weergoden tarten, is vragen om ongelukken.