Tevreden of niet?

blog 028Bij deze zal ik u zeggen, dat ik erg tevreden over mij zelve ben. Iedere dag maak ik een tekening, soms wel twee. Ik maak mijn wandelingen en fotografeer, ,  ik lijn én val wat af, her en der, zo nu en dan ruim en poets ik wat in huis, ik lees en tot nog toe was ik dus heel genoeglijk bezig. Af en toe ga ik eens naar Amsterdam of naar een museum aldaar. Ook al heel goed, vind ik. Maar gisteren dacht ik zomaar opeens: “Het wordt eigenlijk wel een beetje eentonig. Ik moet weer eens iets nieuws gaan doen. Weer eens boetseren? Nee, nog even niet.  Weer eens gaan fietsen i.p.v. wandelen? Maar dan moet mijn fiets wel in de revisie, zeg maar. Bovendien moet het niet zo waaien, bah! Tja, dat ben ik niet gewend dat ik helemaal geen plannen heb. Nou ja, we zullen wel zien. Er zal vast wel wat in mijn bolletje opkomen en zo’n haast heb ik er ook niet mee. Welnee!!! Of toch wel???

 

Thé ontmoet leuke poes

Uit de serie Ontmoetingen

blog 001Plaatje 1  Thé: Hé, een poes! Poes poes!  Kom maar, poes.  Poes: “Oh wat een lieve stem. Ik word er helemaal warm van. *geeft kopjes aan een regenpijp*. Wat bedoelt zij nou? Wil zij dat ik kom? Tja..

blog 002Plaatje 2: Thé:  “Zal ik je even aaien, oh wat een lieve poes… o kom maar hoor lieverd…”  Poes: “Zal ik het doen? Kan geen kwaad, denk ik zo maar.. Nou, vooruit dan. Eerst voorzichtig even ruiken, ja, is goed, nee nog niet aaien, mevrouw, nou heel eventjes dan.

blog 003Plaatje 3 Poes verwijdert zich en gaat met haar rug naar Thé zitten en denkt: O, dat was spannend. Maar net doen of er niks gebeurd is. *poes fluit zacht voor zich heen, o nee dat kan niet, neuriet even…

blog 004Plaatje 4  Poes: Nog even kijken en dan ga ik maar naar binnen, even aan mijn moeder vertellen. Dag mevrouw. Tot de volgende keer.

Een spannende treinreis

blog 028Gisteren kwam het er niet van, beste lezers, om over de terugreis vanuit Amsterdam te schrijven, omdat wij plotseling verzocht werden naar Gorinchem  (Gorkum) te komen om daar onze kleinzoon te zien afzwemmen voor het diploma B.  Er waren namelijk kinderen, van wie hun hele familie kwam kijken, omdat die mensen toch allemaal in de buurt wonen, dus ook ooms en tantes, neven en nichtjes.  Rein vond dat hij tenminste recht had op zijn beide Opa’s en Oma’s en gelijk hád hij. Even voor de statistieken: hij heeft het gehaald!  Kijk maar.

blog 037

En dan nu eindelijk mijn avontuur, hoewel het meteen daarna spannender leek dan een paar dagen erna. Maar goed:  ik kwam de stationshal  bij Centraal binnen en zag al meteen deze onheilspellende mededeling:  Reizigers voor de richting Enkhuizen, wegens een …storing (weet niet meer wat) rijden er geen treinen tussen Zaandam en Hoorn. Reigers wordt aangeraden de trein naar Alkmaar te nemen.  Nou moe, het leek wel alsof men verzocht werd om in Groningen te komen, werd aangeraden dat maar te doen via Maastricht. Maar goed, ik liep toch eigenwijs naar de trein naar Enkhuizen die daar wél klaarstond. Ik stapte in en jawel, er zat daar toch een flink aantal mensen…  zij zaten te overleggen, allen hun smartphone in de aanslag. Ik heb zo’n ding nog niet en dacht mij maar bij deze groep aan te sluiten. “Kom erbij”, zei een zo te zien aardige man. “Nee, wij gaan NIET over Alkmaar, zijn ze nou helemaal gek, dát is een omweg, we zullen wel zien”. Zo dachten meer mensen en anderen besloten waarschijnlijk toch te gehoorzamen. Wij vertrokken en bereikten Zaandamof was het Sloterdijk nog maar? Ik was het meteen al vergeten. Er werd weer het een ander omgeroepen zodat wij met z’n allen toch maar overstapten in de trein naar Alkmaar. Aldaar aangekomen zagen wij een totaal opgebroken en daardoor extra smal perron –er werd een tunnel gebouwd, hoorde ik- en wij moesten het station van Alkmaar uit en ook weer in, naar boven en beneden om perron 2 te bereiken. Ik was blij met mijn aardig gezelschap omdat ik nogal gauw geneigd ben in paniek te raken en daardoor in verkeerde treinen of trams te stappen. Op perron 2 was het wachten geblazen op… de trein naar Hoorn. Maar tenslotte zaten wij erin, de trein vertrok en een lieve stem vertelde ons dat wij in een sprinter zaten uit Alkmaar enz. enz. en dat Hoorn het eindpunt was, alwaar overgestapt moest worden in de trein richting Enkhuizen. Wél  had ik Kwaster thuis gebeld, dat het wat later zou worden, zodat die tenminste rustig afwachtte. En zo geschiedde; in Hoorn bedankte ik de vriendelijke heer voor zijn goede zorgen en eindelijk bereikte ik Bovenkarspel. Och, ik had al vaak van dit soort vertragingen horen spreken. Het moest mij ook eens overkomen; het zat er dik in, dacht ik maar.

Een zonnige dag

blog 106Dat was het gisteren, een frisse maar zonnige dag en dus… Artisweer, dát dacht ik. En… op naar het gorillaatje. Ik stapte in de trein, reed een uurtje en stapte in de tram, lijn 9 (onthoudt dat – je weet maar nooit) en was zo al snel bij Artis. Op de terugweg zou dat alles heel anders gaan, maar dat hoort u misschien later wel. Toen wist ik nog niet wat mij en vele andere reizigers te wachten stond.

blog 039 Ik keek op de richtingwijzer en zag daar duidelijk een gorilla getekend staan. Die richting moest ik zo’n beetje uit. Op mijn gemakje dan, want ik liep niet zomaar alle dieren voorbij, dat begrijpt u? Dat is zo heerlijk van ‘Artislid’  te zijn; je hoeft niet álle dieren te zien. Als je geen abonnement hebt, ben je daartoe wel geneigd, denk ik.  En nu, als lid dus, want zo is dat bij Artis, hoewel ik nog niet in het bestuur gevraagd ben, loop je zeer ontspannen wat rond, alleen had ik nu de weg naar het gorillahuis in gedachten. Ik volgde dus de bordjes, kwam langs de olifanten waar juist een oppasser wat aan het vertellen was  -bof! – passeerde de leeuwen, waar een oppasser net klaar was met zijn verhaal, maar waar de ‘koning der dieren’  meteen ook maar zijn echtelijke plichten vervulde bij een van zijn drie dames.  De andere twee stonden precies aan de andere kant wat onverschillig naar de lucht te turen.

blog 005Ik fotografeerde de pelikanen, die druk met hun vleugels wapperden en filmde ze en ruim daarna kwam ik bij de gorilla’s.

blog 013En jawel, jawel, daar zat moe met haar kleintje. Ze zat helaas met de rug naar ons toe, maar ik heb toch wel een beetje van de kleine nieuweling kunnen zien, beste lezers. Later toen ik er nog eens langs kwam, lag moeder voorover, haar armen beschermend over het jong heen, dat nu dus helemaal niet meer te zien was. Alweer een bof, al met al. Pas ongeveer twee uur later kwam ik er toe wat te eten en een kopje koffie te drinken. Ik keek wat rond en zag dat zowat alles al op was, maar een serveerster, die mijn hulpeloze blik zag, bood aan twee zachte kinderbroodjes voor mij te smeren. Heerlijk en wat lief, hè? Mijn dag kon niet meer stuk, dat dacht ik tenminste.

blog 051blog 075Ik wandelde nog wat rond en zag een lama bijna koninklijk op een rots staan. Hij wist niet dat hij er zo grappig uitzag door de stand van zijn parmantige oren, haha. Ik laat u wat foto’s zien en vertel later wel wat over de gedenkwaardige terugreis. Of u moet die treinverhalen al zat zijn? Dan laat ik dat achterwege. Zelf weet ik wel wat er allemaal gebeurde, nietwaar?

Ha leesvoer en …

blog 006Afgelopen zaterdag deden wij een rondje Kringloop, d.w.z. dat wij (Kwaster, zoon M en ik) de drie in de buurt gelegen Kringloopwinkels bezochten. Ik zei nog dat ik eigenlijk geen tijd had vanwege huishoudelijke bezigheden (ben erg degelijk de laatste tijd, zomaar) maar men vond het zo gezellig als ik weer eens meeging, zodat ik mij gestreeld voelde en gauw voor de verleiding bezweek. Het werd een vruchtbare middag. Ik zal u vertellen waarom.

Sedert tijden zijn wij al op zoek naar een stel  (beetje) bij elkaar passende banken, maar het lukt maar niet. Plots zag ik twee roodbruine leren banken staan, precies nagenoeg bij elkaar passend, die nog prima zaten ook. Ook zoon M. kwam naar mij toe en vroeg of ik ze gezien had. De prijs was ook al zodanig dat wij dáár niet wakker van hoefden te liggen, dus wat lette ons, nietwaar? Er lag één persoon enigszins dwars, u kunt wel raden wie. Ik mocht het wel doen van hem, maar ja…? Toevallig zagen wij daar onze goede vriend Gerrit lopen (die van het IJsselmeer en de volle maan) en zijn vrouw Maartje.Wij omhelsden elkaar en  ik vroeg hun mening en vertelde het probleem. “DOEN!”, zei Gerrit resoluut en kijk, beste lezers, dát gaf voor mij de doorslag. Dinsdag worden ze bezorgd, ik ben benieuwd.

004In de volgende Kringloop zag ik een doosje van speksteen, voor mijn verzameling á 0.30 cent. Leuk! Tot slot, in de laatste, wat overkwam mij daar? Ik zag een boek wat ik graag wilde lezen en nóg een en nóg een en al gauw had ik een lekker stapeltje bij elkaar. Ik had fijn een voorraadje leesvoer,zeg maar. Ach, de een hamstert dit en de ander dat. Mijn weekend kon niet meer stuk. Dat zijn nog eens mooie dingen voor de lezende mens!

Een wonderlijke plant

blog 018Nu heb ik een plant, die het sinds september tot nu toe heel goed deed, maar laatst opeens hing zij slap. Water nodig? Nee, zij voelde nog nat aan. “Misschien te nat geweest…”veronderstelde Kwaster. Tja, zou kunnen en ik hoopte dat zij weer zou opknappen. Máánden had zij het goed gedaan, dus een makkelijke plant had ik al geconcludeerd. Maar nee, zij bleef hangen en indrogen ook al, hoewel er nog een paar frisse sprietjes stonden. Met  een kindje op schoot’ want zo heet zij, ‘kindje op moeders schoot’. Ik liet haar nog maar een tijdje staan en nu zag ik vandaag dat zij al veel meer verse sprietjes heeft gemaakt. Ik moest opeens denken aan een kamerplant die ik eens had, Slaapkamergeluk geheten en die deed het altijd heel goed, tot hij ook opeens verschrompelde. Ik trok dan het verdroogde spul eruit, gaf hem water en hup, er kwamen nieuwe takjes en blaadjes aan en na verloop van tijd, stond hij er opnieuw prachtig bij. Wonderlijk hè? Ik ga dat bij deze ook maar eens doen, wie weet?

Maar stiekem denk ik nu: waarom kunnen wij mensen niet hetzelfde doen?  Ik stel het mij zo voor: maanden leiden wij een heerlijk leventje en genieten van onze eigen schoonheid, tot … wij beginnen te verschrompelen. Als dat ons éénmaal gebeurd is, voelen wij het de volgende keer aankomen. Wij blijven dan rustig een paar weken binnen. Vraagt iemand naar ons, zegt de partner: “Zij is een paar weken op reis om op te knappen”. De vragensteller kijkt begrijpend, want één dezer dagen is hij of zij zelf ook zo ver. Het zijn dan een paar saaie weken maar het is de moeite waard. Wij komen geheel en al verjongd te voorschijn.

Als dat eens zou kunnen, als het nu bij ons ook eens mogelijk was, waarom is daar ‘in den beginne’ nooit aan gedacht?

Trots

blog 027blog 029Trots   Ik ben erg trots op mijzelf. Ik zal u uitleggen waarom. Ik had laatst namelijk het voornemen gemaakt om eens een tijdje iedere dag minstens één tekening te maken in een speciaal boekje. Ik geloof dat ik er al eens over geschreven heb.

blog 030blog 031blog 032 blog 033Enblog 034 blog 035blog 036037blog 038blog 039nu, op dit moment, heb ik dat al (bijna) 4 maanden gedaan. Het voornaamste is dat ik er lol in heb, maar stiekem ben ik nu ook wel trots op mijzelf. Van de meeste voornemens die ik maak, komt bijna nooit iets terecht, maar deze doe ik al langer dan ik van plan was. Het heeft zelfs niets met het nieuwe jaar te maken, want ik begon de 21e oktober 2015 al. Dan reken ik de krabbels in mijn agenda nog niet eens mee en ook niet die Piepjesberichten.

041040 Als nu straks het schilderen net zo goed gaat… maar nee, daar denk ik nog niet aan. Nou ja, soms een beetje dan. Maar nu teken ik gewoon door, alleen met zwart potlood, soms met kleurpotlood en nu heb ik zelfs aquarelpotloden voor handen.  Een mooie dood voor mijn verjaardag gekregen. DOOS bedoel ik natuurlijk. Wat kan een mens toch stomme fouten tikken!. Het wordt zo eigenlijk een soort getekend dagboek, want als ik naar foto’s teken, zijn het mijn persoonlijke afbeeldingen. Foto’s van de verjaardag van Rein, van die van mij in Leiden, van Mare wat later weer en allerlei andere dingen die ik meemaak of zie. Enfin, ik zal er wat laten zien.

blog 042blog 044blog 045046blog 047blog 048blog 049

Even klikken op foto’s voor groter.