Het is maar dat u het weet

006blog…stormt collega J.  onze huiskamer in met een bakje pruimen en zegt: “Hier voor jullie; ik heb geen tijd om ze op te eten”.   Nou moe, wat is dat nu, minister staatssecretaris van kunst en cultuur? Iemand zo achter zijn kont aanzitten dat hij/zij niet eens TIJD meer heeft om te eten??!!

p.s. Het gaat een beetje beter met mij en mijn Ischias. Bedankt voor al jullie goede wensen. Lief!

O wat een pech…

blog 006Na een tijd van stijf-zijn, het eerst wat beter ging en toen langzaam aan slechter, ging ik uiteindelijk maar naar de dokter. En wat ik al vreesde: Ischias, jawel. Ik kreeg pijnstillers, maar die hielpen eigenlijk niks, terwijl er nog wel codeïne in zat. Gevolg: heel het weekend pijn. Nu sterkere gekregen. Dus, lieve lezers, als ik even niet reageer op uw weblog enzo dan weet u hoe dat komt. Ik hoop dat het snel over is, want het is geen lolletje, dat snapt u. Tot nader, zal ik maar zeggen.

Project Nijlpaard

blog 002Het schiet niet erg op, maar dat had ik al gezegd.  Daarom heb ik het ook een ‘project’ genoemd. (zie hier) Tenminste ik heb wel eens de indruk gekregen dat een project de tijd nodig heeft. Maar goed, het vordert. Ik heb haar robuuste lijf gebreid, dat was een heel gebrei, vond ik. Het moet nog verder opgevuld en wat platgedrukt zodat het langwerpig gaat worden. De kop met bovenbek is ook klaar. Ik schat zo dat het nog in 2015 klaar zal zijn. Ook heb ik een naam voor haar verzonnen. Het nijlpaard Petronella gaat zij heten, mijn tweede doopnaam. Niet dat ik op haar lijk of zij op mij, maar ik vind het wel een lekkere ouderwetse naam. Als u een betere c.q. leukere naam weet, mag u het zeggen. Ik zal die eventueel in overweging nemen, mits die leuker is dan Petronella. Vervolgens moet ik nog 4 poten breien, een onderkaak, 2 bolle ogen,  2 oortjes en een staartje.  En dan het grote in elkaar zetten, daar zie ik het meest tegen op. Maar ‘wij zullen dóórgaan’ is het motto. En zo is dat. Die grote brei-dingen zijn eigenlijk ook niks voor mij. Daarom begin ik ook niet aan een trui of zo. Maar ja, die zijn nog nuttig, wat je van een nijlpaard niet kan zeggen, vindt u wel?

blog 006

 

 

Een nieuwe zondvloed?

blog 010Zouden wij midden in een nieuwe zondvloed zitten, beste lezers? U heeft vast wel gemerkt dat het al dagen regent en regent, almaar door aan één stuk bijna? Eerst was er een vreselijke hittegolf en nu weer bui na bui, zelfs hagel en onweer en veel regen, heel veel regen én… hemelwater, zoals een goede loodgieter dat noemt. De regenmeters zullen al lang overgelopen zijn, denk ik. Zelf doe ik het zonder, dus ik weet het niet echt. Heeft u wel eens van Noach gehoord, beste lezers? Nou, ik wel, hoewel ik het fijne niet helemaal begrijp –bijbelonvast als ik ben- maar ik begin nu toch echt te denken dat er ergens een nieuwe Noach zit met allerlei dieren in een ark. Hoe ik daar zo opkom? Ik zal het u vertellen. Het komt door onze Boeli. Zaten wij eergisteren ietwat verveeld naar de televisie te kijken, toen opeens Boeli binnenkwam met iets heel groots in zijn bek. “O oooo Boeli, nee, wat is dat nou? Boeli foei, BOELI!!!” riepen wij allen. Zoon Martijn was  er het eerste bij. “Een duif”, zegt hij, “hihihi en nog wel een vredesduif, kom kijken, hij heeft een palmtakje bij zich…Boeli toch!”  En jawel, een duif met een palmtakje, alleen dood, hè. Arme duif. En de nieuwe Noach, N.2  zullen we maar zeggen, wacht tevergeefs. En daarom zal het nog wel even doorregenen, lijkt mij. Uiteindelijk zal duif nr. 3 met een groen takje terugkeren, als … hij maar niet onze Boeli passeert…ik hou mijn hart vast. Spannend, hoor!

In de tuin van Ankie

blog 010Gisteren kwam ik op mijn wandeling langs het huis van een kunstcollega en vriendin Ankie P. Nu kom ik daar wel vaker langs, maar opeens dacht ik: kom, laat ik eens gaan kijken of ze thuis is. En ja, ze was thuis, maar nog maar net. Zij en haar man waren namelijk naar Egmond geweest, naar het strand en het bos. Verstandige mensen, nietwaar? Maar ze vond het gezellig en ging meteen een kopje thee zetten. Ze maakte plaats op haar terrasje aan het water. Ik bewonderde haar tuin en ging zitten.

blog 011En toen gebeurde er iets wonderlijks. Opeens voelde ik mij in een andere wereld, vanwege het geboomte dat weerspiegelde in de sloot. Nou ja, de sloot, het leek wel een soort Amazone, maar dan smal. Toch was ik nog gewoon in Bovenkarspel, mensen. Oké oké, ik overdrijf een tikje misschien, maar zo voelde het. En Ankie voelde het zelf ook zo. “Eigenlijk werd ik daarom verliefd op dit huis” zei ze en ik vond dat helemaal niet gek. Een praktisch huis met erachter een klein wondertje. Mooi toch?

blog 012

Met de trein (3x) vervolg

“Verder ging gewoon alles goed natuurlijk” schreef Ria (uit Zeeland) in haar reactie. Nou, zeg ik, Thérèse, dat is helemaal niet zo gewoon. Er had nog van alles kunnen gebeuren. En dat gebeurde ook. We hadden dus die opgehaalde kaartjes, maar moesten evengoed toch nog in een lange rij staan wachten. Nou moe! En in het nieuwe café –lang niet zo gezellig meer als het oude, van vóór de verbouwing, want het is net alsof je in een soort kelder zit- in het nieuwe cafe dus bestelde Kwaster appeltaart. “Met slagroom?” vroeg de serveerster. Kwaster begon te glunderen. Even later kwam zij terug, zei dat het haar speet, maar dat de appeltaart helaas op was, maar dat ze hele lekkere yoghurtpunten hadden bijvoorbeeld. Maar dat hoefde Kwaster niet. Toen moesten wij onze lunch doen met een superklein rond koekje bij de koffie, nou? Dat is toch wel nog een domper erbij, lijkt mij, na dat in de rij staan.  Maar de tentoonstelling was mooi, van Matisse en tijdgenoten en ik kan het weten, want ik zag hem al voor de tweede keer.

blog 018016blog 029blog 037

En wat er ook had kunnen gebeuren, bedenk ik op eens. We hadden ons kind  (42 jaar) wel kunnen verliezen of hij ons, want het is een groot museum waar je zo de weg kwijt raakt. Of de tram had kunnen botsen of … nou ja, bedenkt u zelf maar. Ik heb dit keer flink wat foto’s gemaakt, niet van de kunstwerken want die staan al in een boek thuis, maar van de mensen. Ik kan het niet laten, want je ziet heel veel interessante types daar, die vol aandacht naar de kunstwerken kijken en dus niet op mij letten. Ik zal er eens wat uitkiezen.

blog 057… Die van de kleuterschool heb ik niet meer…” hoorde ik iemand zeggen. 

Ja, een reisje met de trein/trein/trein …

… is zo fijn/fijn/fijn…

blog 100bZaterdag bespraken wij onder de maaltijd wat wij zoal de zondag zouden kunnen gaan doen. “Ik zou nog graag naar Matisse gaan. Is die er nog?” vroeg zoon Martijn die het weekend bij ons was. “Ja” zei ik, “tot half augustus nog. En ik heb een gratis treinkaartje, is nog geldig, is ook meegenomen toch? Misschien moeten wij voor zondag wel even bespreken? Het kan druk zijn…”   Tot zover ging alles goed... Kwaster beloofde dat op zich te nemen. Er was nog plaats dus bespraken wij voor morgen tussen 12 en 2 uur. Kwaster printte die dingen uit. Het kostte ons wel veel dure drukinkt maar ja, wat kon ons nog gebeuren? So far so good…  ’s Avonds maakten wij het niet te laat om zondag minstens de trein van half 11 te kunnen halen, na een fatsoenlijk ontbijtje.  Bis jetzt war Alles in Ordnung… Wij ontbeten met een eitje, een broodje en een kop koffie. De avond te voren had ik al dat treinkaartje aan echtgenoot gegeven, kon hij het alvast in zijn portemonnee steken. Bon…  Wij haalden op ons gemakkie de trein, checten in en begonnen aan een gezellige treinreis. Geen dure parkeerproblemen stonden ons te wachten, heerlijk!  Binnen een uurtje zouden wij in Amsterdam zijn en met lijn 2 zo bij het Stedelijk. Een uitstekend plan. Toen wij het dorpje Hoogkarspel naderden, zei Martijn: “Je hebt toch wel de kaartjes, Pap?” Er viel een stilte. Pap voelde voor de vorm wat aan zijn zakken, maar hij wist het al. “Vergeten…” zei hij. “Op de grote tafel”. “Je maakt een grapje…” riep ik nog optimistisch, maar nee… We moesten snel beslissen, terug of nog een keer 15 euro betalen met de kans dat het nu wel VOL zou zijn. We stapten in Hoogkarspel uit.  Hadden wij dit op het vorig station bedacht, hadden we zo terug kunnen reizen, want de treinen wachten daar op elkaar. Maar nu moesten wij een half uur wachten.

blog 074Alle drie probeerden wij opgewekt te blijven, gevolg was dat  ik van de zenuwen waarschijnlijk alsmaar moest lachen en Kwaster en Martijn zwakjes mee lachten voor de sfeer. Tja, niet best luitjes… Terug op ons eigen station snel thuis de kaartjes gehaald én op tijd weer terug. Wij stapten in de trein van half 12. En verder? Ging het verder wel goed? En hoe was de tentoonstelling? Morgen, morgen vertel ik verder…  (wordt vervolgd)