Eindelijk…

.. weer eens een logje. Ik was gisteren met Kwaster (Hans) gaan wandelen in ons Streekbos. Dat was best een tijdje geleden en het was ook nog prachtig lenteweer, dus dan moet je daar toch wel van profiteren.

Zo is het bos eigenlijk op z’n mooist. Er zijn nog kale bomen maar ook heel pril groene en dat vind ik altijd zo bijzonder. Ze vallen dan bijzonder op, die kleine jonge frisse boompjes.

Het was druk in het bos met ouders en kinderen en ook veel honden. Die kunnen toch genieten, geweldig. Zo, dat was toch weer wat. Ik zal wat foto’s uitzoeken, want in mijn enthousiasme heb ik natuurlijk een heleboel gemaakt, ook met het oog om wat te tekenen, te etsen of te schilderen.

Zo, allemaal de klokken een uur vooruitzetten en  minstens een uur langer slapen. Tenminste dat doe ik waarschijnlijk, hoor. Ze kunnen me wat. Ik wen er langzaam wel aan.

Nog een boek

Dat boekje over die brutale eekhoorn las ik zomaar tussendoor en dat ik het zo gruwelijk vond, beste lezers, dat was maar een grapje, maar dat hadden jullie wel begrepen natuurlijk. Ik las wel een heel interessant boek ‘Omweg naar Istanbul’ ,  de kusten van de Zwarte Zee. Een journalist Olaf Tempelman en een fotograaf Marco van Duyvendijk maakten samen een reis rondom de Zwarte Zee. Vervolgens werd er door het duo een interessant boek van gemaakt met schitterende foto’s.

De reis begint in Istanbul. Dan naar boven naar Varna en Balcic (Bulgarije), vervolgens komen we in Roemenië, Oekraïne, de Krim, Rusland, Abchazië, Georgië om uit te komen in Turkije en te eindigen weer in Istanbul. Olaf Tempelman, de schrijver weet van iedere plaats wat interessants te vertellen, van het heden maar ook van het verleden, want je kunt daar geen plaats tegen komen of er is daar heel veel gebeurd. Oorlogen, volksverhuizingen en moord en doodslag. Soms zijn de mensen wel eens ergens gelukkig geweest maar dan werd de hele boel weer omver gegooid door de Osmanen, de latere Turken, de Europeanen, de Russen en allerlei volkeren van wie wij pas hoorden toen de Sovjet Unie uit elkaar viel.

Om kort te gaan, er was daar meer kommer en kwel dan vrede en geluk. Ik zou het nu al bijna niet meer na kunnen vertellen, zoveel is daar gebeurd waar wij waarschijnlijk heel weinig van afweten. Mocht u het boek ooit tegenkomen, lees het, zou ik zeggen. Het is ook prettig geschreven, in 2013, dus zoveel zal er intussen niet veranderd zijn, alleen in de Krim waarschijnlijk.

Een kinderboekje

Nu kreeg ik laatst van zoon Martijn zo’n schattig Beatriix Potter boekje in het Engels. Ik begon dadelijk te lezen.  Het begon meteen al aardig, zo: ‘This is a Tale about a tail…’  (een verhaal over een staart) . Die staart behoorde aan een kleine rode eekhoorn en zijn naam was Nutkin. Hij had een broer genaamd Twinkleberry  en een héleboel neefjes.  Waarom geen nichtjes weet ik niet.  Maar goed,  zij woonden in een bos aan de rand van een meer. Middenin dat meer was een eiland waarop in een dikke holle boom een uil woonde; Old Brown heette hij.  Op een dag in de herfst maakten de eekhoorntjes een vlot van twijgjes en roeiden met een stok, hun staart als zeil gebruikend naar het eiland. Daar groeiden namelijk heel veel notenbomen, dat vergat ik nog te zeggen.

En allen maakten voor Uil een diepe buiging en vroegen heel beleefd om zijn toestemming om noten te verzamelen. Iedereen? Nee, de kleine Nutkin maakte een gek dansje en zong een mal zelfgemaakt versje en dat alles zag er heel brutaal uit. Old Brown zei er niks van en gaf zijn toestemming. De eekhoorns gaven hem als cadeautje drie vette muizen. De volgende dag kwamen zij terug en de derde en de vierde dag –zo gaat dat in Engelse verhaaltjes – en iedere keer brachten zij wat anders mee, een lekkere mol en smakelijke kevertjes en iedere keer werd Nutkin brutaler en brutaler tot … op een dag Old Brown hem pakte, hem in zijn huis bracht en *niet schrikken, beste lezers* hem bij zijn staart hield met de bedoeling hem te VILLEN, to skin him, ik heb het opgezocht in het woordenboek.

Maar Nutkin rukte en trok en ontsnapte, echter met maar een half staartje. En als je hem nu ontmoet, gaat hij roepen en schelden. Het is dus nooit meer helemaal goedgekomen met hem. Zo ongeveer ging het verhaal. Nu vraag ik u: is dit nu zo’n schattig boekje?  Doodeng vind ik het en dat nog wel voor kleine kindjes vroeger, die toch helemaal niets engs gewend waren, nog geen televisie, dus… Nou ja, ik ben er zelf nog wel van geschrokken. Goh hè hè… wat vindt u daar nu van?

Nieuw plan

Ha hoera!  Het gaat goed met de etsen. Ik had mij voorgenomen er twee per week te maken of één als het een meer bewerkelijke is. Ik ben nú al boven de vijftig en dat is ruim genoeg voor een half jaar. “We zitten nu pas net in maart”, zult u zeggen, maar ik ben begonnen in oktober. Als ik mij iets voorneem, begin ik ook meteen. Dat is het beste, is mijn ervaring. Het aantal is natuurlijk niet echt belangrijk – ik krijg geen boete als ik te weinig produceer -maar ik heb zo iets gewoon nodig. Een stok achter de deur of mijzelf achter mijn broek zitten, zo iets begrijpt u wel? Omdat het zo goed gaat, ga ik mijn plannen voor het tweede half jaar een tikkeltje wijzigen. Als de maand maart om is (een half jaar) ga ik eventueel minder etsen, groter tekenen en één schilderij per week maken. Dat is het plan. “Wat hebben wij ermee te maken, jij doet toch wat je zelf wilt…”, zult u zeggen. Nou, ik hoop eigenlijk op een beetje aanmoediging, dat is het enige wat u hoeft te doen. Dat wilde ik maar even zeggen. Ik plaats er een kleine ets bij, die ik vanmiddag gemaakt heb. Ik vond hem zelf zo leuk geworden. ‘Een vrouwen-onderonsje’ is de titel.blog-036.

 

Weet u nog …

15589812_1256748484400367_8785847184794499551_n15590201_1256737497734799_6342604437005752759_n15590435_1256742717734277_3318448071521136110_nWeet u nog dat spelletje “Alle vogels vliegen…?”   IK zal uw geheugen even opfrissen. Eén iemand had de leiding en riep: “Alle vogels vliegen” en als je vond dat het klopte, stak je gauw je handen omhoog. En dat ging in een rap tempo verder: “Alle mussen vliegen, alle eenden vliegen, alle apen vliegen…”enz. Stak je bij alle apen vliegen je handen omhoog was je AF. Tot er eentje overbleef en die was de winnaar. Wat er verder dan gebeurde, weet ik niet meer zo goed. We deden dat spelletje e.a. vooral op verjaardagsfeestjes en een lol dat we hadden…. ! Ja, dan verlang ik wel eens naar die tijd, dat je geweldig plezier had om de kleinste dingen. De leraren en leraressen vonden dat minder, hadden daar weinig begrip voor en stuurden wat giechelkonten de klas uit. Regelmatig stond ik dan ook in de gang, maar goed, ik kon nu eenmaal slecht mijn lachen inhouden.  En mijn lachen was ook nogal aanstekelijk en dus zat er niks anders op.

15622086_1256731347735414_8389838629572867047_n15895078_1291196200955595_8342866535341379333_n15726959_1277186149023267_2326292558016375144_n16832240_1342953885779826_5401873092730682925_n

Dat alles kwam opeens in mij op, toen ik vanmiddag braaf een sneeuwuil zat te etsen. Misschien kunt u dat spelletje ook weer eens doen, is echt heel leuk. Ik ga nu even kijken hoeveel vogels ik in mijn etsenverzameling tot nu toe heb. Ze staan namelijk allemaal in een album op Facebook, maar… niet iedereen doet aan FB, dus speciaal voor jullie ‘de vogels’.

15541501_1256716074403608_7414318948489919864_n…en een dood vogeltje (Boeli zijn schuld)

Klik op foto voor groter

Eruit

blog-093blog-042

Afgelopen woensdag werd er mooi weer verwacht en daarop vertrouwende ging ik met Kwaster (Hans) naar Artis. Eens kijken hoe alle dieren het maakten, want ik had ze al een tijd niet gezien wegens makke aan een voet. Het is nog niet helemaal over, maar het duurde mij te lang.  Ik wilde ERUIT. Een mens kan toch niet altijd maar binnengaats vertoeven?  Dus daar gingen wij en na een tijdje kwam de zon door, hoera! Het werd heerlijk weer de hele middag. Hier en daar lagen er nog wat sneeuwplekken en elders was het al superzonnig.

blog-164blog-142

Bij de pinguïns bijvoorbeeld was veel wit en hun zwembad was nog stijfbevroren. Ze stonden dan ook met z’n allen wat beduusd voor zich uit te kijken. Bij de lemuren (rode vari’s) daarentegen zat of hing men vergenoegd te zonnebaden en dat is toch echt niet zo ver van de pinguïns, want Artis is in verhouding tot andere een kleine tuin. Maar wél de oudste van Nederland, o zo!  Ik ging naar het pas klaargekomen verblijf van de panters kijken, maar daar was het nog wat glibberig, dus je kon niet goed naar boven klimmen, maar dat komt de volgende keer wel.

blog-042 “Nu gauw naar het olifantje, Hans” haastte ik mij te zeggen. Sinds Mumba (pas vier jaar) is doodgegaan, ben ik er voorlopig niet gerust op. Gelukkig liep Sanuk in blakende gezondheid naast haar moeder en grote zus wat rondjes te lopen, met takken te sjouwen, haar slurf te trainen, iets óm te gooien en zij had het duidelijk naar haar zin. Verder zag het er ook allemaal prima uit. De 130.000 bollen zitten nog warmpjes in de grond. Daar verheug ik mij ook op. Dat is ieder jaar weer zo’n geweldig gezicht. Men maakt prachtige kleurcombinaties, steeds weer anders. Enfin, het was een heerlijke middag en Kwaster heeft er ook van genoten. En ik dan… eindelijk eruit!

047bb

Denken

Ik lees momenteel  (o.a.dan*)  ‘Voor een echt succesvol leven’ van Bas Haring, een filosoof. Ik kende hem niet, maar zoon M. raadde mij dit boek sterk aan toen wij in een Kringloopwinkel waren en dus kocht ik het, voor 50 cent mét handtekening en een persoonlijk schrijven.

blog-010‘Gewoon een handtekening?  GEWOON? DAT IS heel bijzonder’. Bas Haring’. 

Ik schrijf het er even bij omdat wij wat moeite hadden met de man zijn geleerde handschrift.  Service van de zaak, zeg maar. Het duurde een tijdje tot ik eraan toe kwam, maar ik ben er nu in bezig. Ik las en las en intussen dacht ik: “Jeeminee, wat een gezwam, ik word er helemaal gek van…”. Maar ik ben een doorzetster tegenwoordig en zette dus door. In een minder straf tempo en wel iedere dag vóór ‘Meneer Foppe gaat over de rooie’ één nieuw hoofdstuk. En nu zit ik er goed in, kan je wel zeggen. Het is zelfs zo dat ik dankzij  Bas tot het schrijven van dit stukje gekomen ben. Ik nam de tijd om te denken over het almaar niet-schrijven van mij. ‘Gaat er dan NIETS door mij heen? Ben ik een leeghoofd geworden?’. Zo ongeveer en meer ging er door mij heen. Ik voel mij niet schuldig, hoor. Ik verbaas mij alleen. Een paar jaar terug schudde ik iedere dag een stukje uit mijn mouw. Bij wijze van spreken dan. Maar goed, er staat nu wat en misschien word ik nog eens een filosofisch vrouwtje en komt het schrijven weer wat op gang.

*Ik las o.a. Oorlog en Terpentijn, een IsabelleAllendetje, van Hella de Jonge: ‘Los van de wereld’, van John Boyne ‘Het winterpaleis’ en een Wim de Bie’s meneer foppe (zei ik al). Allen aanraders, de een meer dan de ander, maar dat is logisch.

dsc09811P.S. De sneeuw smelt hier ook al aardig. Dag sneeuwman, dáááág!