Langer bericht

blog 009Dit is een tweede poging van mij om uit te leggen hoe en waarom wél of niet enzovoorts met mijn arm.  Ik zal het nu korter proberen maar toch wel iets langer dan het vorige. Mijn schouder is gebroken of in ieder geval iets daar in de buurt.

De chirurg met wie ik afgelopen dinsdag een gesprek had, liet mij de foto’s zien en zei dat hij twee keuzes voor mij had, namelijk wél opereren of niet. Hij legde mij uit, dat opereren altijd risico’s met zich meebrengt en in mijn geval kwam daar nog mijn leeftijd bij, 71 jaar én het feit dat ik diabetespatiënt ben, wel in lichte mate  – geen insuline nodig, alleen pillen – maar toch.  Hij vertelde ook dat opereren ‘snijden’ betekende en dat kon weer infectie veroorzaken of andere narigheid.  “Ik begrijp al dat u mij een operatie  afraadt, dokter… “ zei ik behoorlijk opgelucht, maar “Nee nee”, viel hij mij in de rede, “u hebt zelf de keus…ik adviseer u helemaal niets . Ik leg u alleen de voors en de tegens uit.

Mocht u besluiten tot niet-opereren, dan gaan wij samen het volgende traject in…” en hij legde die gang van zaken uit.  Enfin, ik besloot tot niet-opereren. Het was wel een heel moeilijke keus. Misschien was het ook wel een blinde gok, wie zal het zeggen? Deze patiënt zeker niet.

Ik ga nu samen met dokter de Haan –zo als hij het zelf zegt, ongeveer dan- de non-operatieve weg bewandelen*. Alles heel voorzichtig doen, wel af en toe  bepaalde oefeningen  om niet te verstijven en binnen korte tijd bij hem terugkomen voor nieuwe foto’s en nader consult.

Ik vrees dat dokter de Haan het pijnaandeel alleen voor mij bestemd heeft.

Een schuimkoekje en een tekening voor Fialas

blog 012Zondag aten wij een lekker schuimkoekje bij de koffie. Martijn kwam even langs om naar ‘het slachtoffer’ te kijken en die ook een lief kusje te geven. Daarna probeerde ik deze ‘mérinque’ te tekenen, maar dat valt niet mee. Het stelt dus voor: een schuimkoekje OP een schoteltje en NIET een bordje met een patroontje erIN.

blog 013Fialas had een vraag voor mij: waar blijft Boeli? Omdat hij net naast mijn computer re pitten lag, maakte ik een vlugge schets van hem. Ook al lastig. Je denkt dat hij stil ligt maar hij schuift steeds wat op en –helemaal erg- plots gooit hij zich dan op zijn andere zijtje. Wég pose. “Dut is ut worre”, westfries oftewel ‘dit is het geworden’. Nou? Een mens zou er nog  zenuwachtig van worde…

Tekenen, hoe gaat dat?

blog 010…. met maar één hand dan, hè? Dat valt nog lang niet mee. Maar ik heb er twee klaar gekregen. Nummer 1 is een kangoeroe. met een beetje te grote kop, maar alla, je kunt in ieder geval zien wat voor leuk beest het is.

blog 009‘s Avonds kwam de overbuurvrouw die mij gevonden had, liggend op de grond. Zij kwam informeren hoe het met mij ging en had een prachtig boeket gerbera’s bij zich. Zo had ik meteen een tekenonderwep voor handen. Die is nu ook klaar. Net wilde ik een taartje gaan fabrieken, toen er al weer een gast op visite kwam, mijn zoon Martijn. dus dat taartje komt morgen pas, als er niet al té veel visite op komt draven. Ja, je weet maar nooit.

Versje

blog 001

“Hij heb ’t an ze rug”, zei Truus, “hij loopt zo raar naar voren”.
“O, wat akelig”, zei An, “na dat gedoe met z’n oren”.
“Nee jôh, ik heb het niet over Jan Vogelaar.
Ik bedoel die pinguïn daar”.

Daar moest An zo vreselijk om gieren.
Jan in het pak leek wel op deze dieren.
Maar sinds zijn hoorapparaat
Kwam hij nauwelijks meer op straat.

Maar deze vogel liep te waggelen met zijn buik
En z’n voeten leken ook niet al te puik
Ze keken eens goed na dit verhaal
En zagen: Ze hebben het allemaal!

versje Hans  tekening Thé

Gevallen met de fiets

Nu was ik zo trots op mij zelf, dat ik toch weer ging fietsen en de eerste keer ging ook best goed. Gisteren was mijn tweede rit, ik ging wat verder, ik zocht een rustig stuk uit en hoe het gebeurde, ik weet het niet, maar plotseling maakte ik een rotsmak. Nu zit ik hier met een gebroken arm ,zo’n steunlap,  veel pijnstillers en moet ik a.s. dinsdag weer terugkomen in het ziekenhuis omdat ze twijfelen of mijn arm uit de kom is of niet. Als dat zo is, moet ik onder narcose en hoe ze het doen, weet ik niet, want de breuk zit pal onder de kop. Potverdomme, het is klote, stomme pech. Misschien had ik toch niet zo dapper moeten zijn, maar ja, dat is nakaarten. Getverdegetver… ik moet nu alles met een hand doen, dus ik zal minder loggen, dat snapt u wel, hè?

blog 002Deze ezel vond ik wel geschikt als zelfportret, moedeloos ter neer liggend en bang voor wat komen gaat…