Weet u nog …

15589812_1256748484400367_8785847184794499551_n15590201_1256737497734799_6342604437005752759_n15590435_1256742717734277_3318448071521136110_nWeet u nog dat spelletje “Alle vogels vliegen…?”   IK zal uw geheugen even opfrissen. Eén iemand had de leiding en riep: “Alle vogels vliegen” en als je vond dat het klopte, stak je gauw je handen omhoog. En dat ging in een rap tempo verder: “Alle mussen vliegen, alle eenden vliegen, alle apen vliegen…”enz. Stak je bij alle apen vliegen je handen omhoog was je AF. Tot er eentje overbleef en die was de winnaar. Wat er verder dan gebeurde, weet ik niet meer zo goed. We deden dat spelletje e.a. vooral op verjaardagsfeestjes en een lol dat we hadden…. ! Ja, dan verlang ik wel eens naar die tijd, dat je geweldig plezier had om de kleinste dingen. De leraren en leraressen vonden dat minder, hadden daar weinig begrip voor en stuurden wat giechelkonten de klas uit. Regelmatig stond ik dan ook in de gang, maar goed, ik kon nu eenmaal slecht mijn lachen inhouden.  En mijn lachen was ook nogal aanstekelijk en dus zat er niks anders op.

15622086_1256731347735414_8389838629572867047_n15895078_1291196200955595_8342866535341379333_n15726959_1277186149023267_2326292558016375144_n16832240_1342953885779826_5401873092730682925_n

Dat alles kwam opeens in mij op, toen ik vanmiddag braaf een sneeuwuil zat te etsen. Misschien kunt u dat spelletje ook weer eens doen, is echt heel leuk. Ik ga nu even kijken hoeveel vogels ik in mijn etsenverzameling tot nu toe heb. Ze staan namelijk allemaal in een album op Facebook, maar… niet iedereen doet aan FB, dus speciaal voor jullie ‘de vogels’.

15541501_1256716074403608_7414318948489919864_n…en een dood vogeltje (Boeli zijn schuld)

Klik op foto voor groter

Eruit

blog-093blog-042

Afgelopen woensdag werd er mooi weer verwacht en daarop vertrouwende ging ik met Kwaster (Hans) naar Artis. Eens kijken hoe alle dieren het maakten, want ik had ze al een tijd niet gezien wegens makke aan een voet. Het is nog niet helemaal over, maar het duurde mij te lang.  Ik wilde ERUIT. Een mens kan toch niet altijd maar binnengaats vertoeven?  Dus daar gingen wij en na een tijdje kwam de zon door, hoera! Het werd heerlijk weer de hele middag. Hier en daar lagen er nog wat sneeuwplekken en elders was het al superzonnig.

blog-164blog-142

Bij de pinguïns bijvoorbeeld was veel wit en hun zwembad was nog stijfbevroren. Ze stonden dan ook met z’n allen wat beduusd voor zich uit te kijken. Bij de lemuren (rode vari’s) daarentegen zat of hing men vergenoegd te zonnebaden en dat is toch echt niet zo ver van de pinguïns, want Artis is in verhouding tot andere een kleine tuin. Maar wél de oudste van Nederland, o zo!  Ik ging naar het pas klaargekomen verblijf van de panters kijken, maar daar was het nog wat glibberig, dus je kon niet goed naar boven klimmen, maar dat komt de volgende keer wel.

blog-042 “Nu gauw naar het olifantje, Hans” haastte ik mij te zeggen. Sinds Mumba (pas vier jaar) is doodgegaan, ben ik er voorlopig niet gerust op. Gelukkig liep Sanuk in blakende gezondheid naast haar moeder en grote zus wat rondjes te lopen, met takken te sjouwen, haar slurf te trainen, iets óm te gooien en zij had het duidelijk naar haar zin. Verder zag het er ook allemaal prima uit. De 130.000 bollen zitten nog warmpjes in de grond. Daar verheug ik mij ook op. Dat is ieder jaar weer zo’n geweldig gezicht. Men maakt prachtige kleurcombinaties, steeds weer anders. Enfin, het was een heerlijke middag en Kwaster heeft er ook van genoten. En ik dan… eindelijk eruit!

047bb

Denken

Ik lees momenteel  (o.a.dan*)  ‘Voor een echt succesvol leven’ van Bas Haring, een filosoof. Ik kende hem niet, maar zoon M. raadde mij dit boek sterk aan toen wij in een Kringloopwinkel waren en dus kocht ik het, voor 50 cent mét handtekening en een persoonlijk schrijven.

blog-010‘Gewoon een handtekening?  GEWOON? DAT IS heel bijzonder’. Bas Haring’. 

Ik schrijf het er even bij omdat wij wat moeite hadden met de man zijn geleerde handschrift.  Service van de zaak, zeg maar. Het duurde een tijdje tot ik eraan toe kwam, maar ik ben er nu in bezig. Ik las en las en intussen dacht ik: “Jeeminee, wat een gezwam, ik word er helemaal gek van…”. Maar ik ben een doorzetster tegenwoordig en zette dus door. In een minder straf tempo en wel iedere dag vóór ‘Meneer Foppe gaat over de rooie’ één nieuw hoofdstuk. En nu zit ik er goed in, kan je wel zeggen. Het is zelfs zo dat ik dankzij  Bas tot het schrijven van dit stukje gekomen ben. Ik nam de tijd om te denken over het almaar niet-schrijven van mij. ‘Gaat er dan NIETS door mij heen? Ben ik een leeghoofd geworden?’. Zo ongeveer en meer ging er door mij heen. Ik voel mij niet schuldig, hoor. Ik verbaas mij alleen. Een paar jaar terug schudde ik iedere dag een stukje uit mijn mouw. Bij wijze van spreken dan. Maar goed, er staat nu wat en misschien word ik nog eens een filosofisch vrouwtje en komt het schrijven weer wat op gang.

*Ik las o.a. Oorlog en Terpentijn, een IsabelleAllendetje, van Hella de Jonge: ‘Los van de wereld’, van John Boyne ‘Het winterpaleis’ en een Wim de Bie’s meneer foppe (zei ik al). Allen aanraders, de een meer dan de ander, maar dat is logisch.

dsc09811P.S. De sneeuw smelt hier ook al aardig. Dag sneeuwman, dáááág!

Alweer…

Hoe is het toch mogelijk, vragen wij ons vaak af. Boeli is alwéér in de sloot gevallen. Dat vermoeden wij dan. Gisteravond kwam hij druipend binnen. Alleen zijn kop was nog droog. “Ach Boeli, wat ben jij nat, tjonge…” roepen wij. Dat stelt hem gerust. “Zij zijn niet kwaad, gelukkig. Ze vinden het zielig”, denkt Boeli. Ja, het is ook een treurig gezicht. En het voelt koud, hij bibbert wat en af en toe schudt hij een rillend pootje uit. Daarna gaat het grote likwerk beginnen. Wij willen hem wel helpen met een handdoek maar intussen weten wij dat de kans bestaat dat hij dan kwaad wordt. Een handdoekje voor hem op de bank leggen mag wel. Dat zit kennelijk lekker aan zijn natte kontje en dan maar poetsen hè almaar door en door. Zo veel water in de haren en maar zo’n klein roze tongetje om dat alles droog zien te krijgen. Ik zie niet veel resultaat en kan het niet laten om er nog een handdoek bij te halen. Heel voorzichtig en aan de kant waar hij het niet ziet, droog ik mee. Verstoord kijkt hij op. Ik doe snel de handdoek achter mijn rug. Beiden gaan wij door, maar dan weer allebei aan verschillende kanten.  Hij tolereert het een beetje, lijkt wel. Hij gaat eens onder de verwarming liggen maar dan weer bij ons op de bank, een beetje zielig zijn, is toch wel lekker, schijnt hij te denken. Tja, wij denken dat hij een TE fanatieke jager is en zo hard achter zijn prooi aanholt, dat hij niet merkt dat er een sloot was *PLONS*

blog-013blog-014

NIETS te schrijven

Ik heb al een tijd niks meer geschreven hier, maar dat had zijn reden. Er GEBEURDE niks, dat was het. Bovendien was het een rotweek, nou ja, een beetje dan. Omdat ik een makke aan mijn voet had, kon ik nergens heen, tenminste niet naar Amsterdam en dat was het enige wat ik wilde.  Nou ja, iets dichterbij, wilde ik ook wel, maar dan had Hans weer wat of moest ergens heen. En u kent mij, mopperen daar doe ik niet aan hier, dus daarom heerste er steeds maar absolute stilte. Maar nu vandaag gebeurde er wat, jawel. Wij gingen een beetje kringlopen en in Enkhuizen overkwam mij iets. Hans en zoon Martijn liepen gewoon naar de auto, maar het moest mij weer gebeuren. “Pas op Th…” maar toen was het leed al geschied. Hans was nog niet klaar met zijn waarschuwing of ik stond al midden in de HONDENPOEP.  Met één voet, maar toch. Met nogal nieuwe schoenen, hoor. Wat een pech, wat een viezigheid!  Is het nu zo’n moeite om dat spul van zo’n kakkedorus even in een zakje te doen?  Nou ja, mijn schoen is weer schoon en ik had wat te schrijven, al zult u er niet blij mee zijn.

blog-005

Iedereen tevreden?

blog-010Alle feestvarkens tevreden met hun verjaardag?  Was de taart lekker?  Leuke post gehad of alleen maar mail?  De cadeau’s naar ‘t zin en ook  genoeg?  Dan sluiten wij nu de tent.  Er kan niet meer geruiild worden of geklaagd. Alle verjaardagen en feesten zijn nu voorbij, tenminste die van december en januari, bedoel ik natuurlijk. Mare was de allerlaatste en werd 10 jaar. Zelf had ik graag een paar  jaartjes teruggegeven, maar dat schijnt sowieso niet mogelijk te zijn. Eens gegeven, blijft gegeven. Flauw hoor. Het was  me weer wat, beste lezers, maar alles is goed verlopen. Heeft u het ook zo druk gehad?  Dat zal vast wel. Ik ga nu weer eens rustig aan doen en tegelijkertijd wat opruimen, dan hier, dan daar, in wat voor tempo wacht ik wel af.  Maar op de eerste plaats gaat plan 2 gewoon door: het Etsjaar, weet u nog? En verder zie ik wel hoe en wat.

blog-009

Bijna werd mij een “ontrommelcoach”  in de maag gesplitst, een professionele nog wel, wat dat ook is. Nou, daar moet ik niks van hebben, hoor. Stel je voor dat ik fijn zit te tekenen –het gaat lekker- en die mevrouw  ( dat mens) gaat opeens uitleggen hoe het allemaal veel gemakkelijker kan, dat ik veel te veel spullen heb, alsof ik dat zélf niet weet en  dat zij zoveel tips en ideeën heeft maar dat ik dan wél moet luisteren, dat zij niet voor niks komt en het ontzéttend goed weet. Ik heb nee gezegd. Volgens mij is het gewoon een trend, dat ontrommelen of ontspullen. Ben je gek: straks heeft iedereen spijt en gaat alles nieuw kopen, ja ja, ik ben wel wijzer.

Kokofobie

Ik zal jullie eens wat bekennen, in strikt vertrouwen dan hè? Ik heb schrik van koken. IK HEB SCHRIK VAN KOKEN. Daar staat het. Het kan er maar uit zijn, dacht ik opeens. En het gekke is: jaren heb ik dat wél gedaan, zelfs naar recepten gekookt –bijzondere dingen- en van alles gebakken zoals cakes en appeltaarten enzovoort ; ik was bijna een keukenprinses . Maar hoe stopte het dan? Echtgenoot begon mij  een handje te helpen en kookte vaak in het weekend, aanvankelijk en hij deed het graag. Zo graag dat hij later toen hij gepensioneerd was, het bijna alle dagen deed. En ik met mijn uitgeknipte recepten? Ik was opgelucht eerlijk gezegd. Ik kookte helemaal niet zo graag als ik altijd dacht. Wat raar! Ik had het kennelijk mijzelf maar wijs gemaakt. En geleidelijk… nog erger… als het eens een keertje nodig was, had ik er schrik van en maakte ik een supergemakkelijke maaltijd.

En zo is het er langzaam in gesleten. Ik durf niet eens te denken hoe lang ik al niet meer kook laat staan het te bekennen. Maar ja, iets bijzonders maken kán leuk zijn voor sommige mensen maar de dagelijkse pot, dat is wat anders. En zo heeft Kwaster er niet meer zo’n plezier in als in het begin. Dus denk ik vaak heel beschaamd:  “Ik moet het toch weer eens gaan proberen.  Het is gewoon doen en je moet je niet zo aanstellen, Thé”. Dus kijk ik eens naar een recept in de krant en op de computer.  Als ik bij de supermarkt op het winkelcentrum bij de planten kijk, steek ik steevast dat gratis boekje met recepten voor het seizoen in mijn tas. Thuis kijk ik als het meezit naar de gemakkelijkste recepten om mee te beginnen en als het niet meezit, leg ik het ergens neer en vergeet het. “Binnenkort doe ik het wel eens…” denk ik nog vaag. Dat ben ik nu ook heel echt van plan, het is toch te gek. Maar wat ik nu zo graag zou willen weten, is of u ook zo iets hebt? Het hoeft niet speciaal met koken te zijn, hoor. Het mag van alles zijn, als u er maar echt een soort van fobie voor hebt. Laat u het mij even weten?

blog-024